Αυτόχειρ εκ προθεσμίας

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις,
μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες·
όλο και περισσότερες.

Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά,
παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται.

Το τέλος αναμενόμενο:
με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό.
Μάταια.

Ολιγάρκεια

Μια καλημέρα (που) αρκεί
για να λάμψει ο ήλιος.

Εις το δάσος

Έτσι που λες Κοκκινοσκουφίτσα μου…

Όταν ο λύκος είναι μέσα σου, δεν είναι δυνατόν να μπει ανάμεσά σας η γιαγιά μήπως σε προφυλάξει. Μόνη σου θα πρέπει να τον αποφεύγεις, μόνη σου να τον ξεγελάς, μόνη σου να τον σκοτώσεις· αν μπορέσεις.

Κάνε λοιπόν τις βόλτες σου άφοβα. Ο λύκος δεν θα είναι ποτέ εκεί, μα θα ‘ναι πάντοτε παρών. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει δάσος.

Δρομείς υπογείων

Ξανά ο βόμβος του συρμού που πλησιάζει.
Ξανά το μανιώδες ποδοβολητό των μελλοντικών συνεπιβατών μου, που ενώ βρισκόμαστε δύο επίπεδα πάνω από τις αποβάθρες αρχίζουν να τρέχουν σαν τρελλοί για να προλάβουν, λες κι έχουν κλείσει μοναδική θέση για το συγκεκριμένο δρομολόγιο και σε συγκεκριμένο βαγόνι.
Γκρινιάζω και κοροϊδεύω από μέσα μου καθώς τους βλέπω να με προσπερνάνε σα δρομείς αγώνων ταχύτητας, κι ενώ από αντίδραση επιβραδύνω το βήμα μου.

Φτάνω στην αποβάθρα. Το τρένο μόλις έφυγε παίρνοντας μαζί του όλον εκείνο τον παράφρονα πληθυσμό. Ησυχία. Θα περιμένω το επόμενο.

Ντλιν - ντλον, το ηχητικό σήμα των ανακοινώσεων.

Προσοχή παρακαλώ! Αγαπητοί επιβάτες, ε…, αγαπητέ επιβάτη, σας ενημερώνουμε ότι δεν θα υπάρξει επόμενος συρμός για την κατεύθυνση που επιθυμείτε. Ούτε για την αντίθετη κατεύθυνση. Ποτέ. Η διαδικασία κατεδάφισης του σταθμού αρχίζει εντός πέντε λεπτών. Παρακαλούμε απομακρυνθείτε από την αποβάθρα· από το κτίριο· από το οικοδομικό τετράγωνο. Τώρα. Τώρα είπα!

Αποσβολωμένος, σέρνω τα βήματά μου όσο λιγότερο αργά μπορώ, ελπίζοντας πως θα προλάβω να βγω στην επιφάνεια. Άλλη φορά πρέπει να προσέχω περισσότερο τις ανακοινώσεις.

Μυστηρίου μυστήριο

Είναι μυστήριο
το πώς επιμένουν να θεωρούν μυστήριο
μια διαδικασία

στην οποία αυτοί οι ίδιοι οι συμμετέχοντες
περιορίζουν το ρόλο του τελετάρχη

στο να απευθύνει τα λόγια του στο μικρόφωνο
στο να βγει χαμογελαστός στο βίντεο
στο να μη γυαλίζει το κούτελό του στις φωτογραφίες

και ο ίδιος ο τελετάρχης να το αποδέχεται
εμμένοντας κι επιμένοντας
πως η θεία χάρη αναβλύζει

έχοντας πλέον καταντήσει μαριονέτα
στις επαναλαμβανόμενα πρωτότυπες επιθυμίες
απογοητευμένων σκηνοθετών
κάτω από τα φώτα και τα φλας των οποίων

σκοτεινιάζει η εσωτερική λάμψη
όσων ακόμα πιστεύουν πως πιστεύουν
εκείνο που συνάμα γελοιοποιούν
στην αγωνία τους

ηθοποιοί άτεχνοι του κομφορμισμού
προσμένοντας το πλήθος να συρρεύσει
στην πρεμιέρα τους

θεατές που όμως λείπουν
παρόντες αλλά μη συμμετέχοντες
μονάχα καταγράφοντας
στων κινητών τις βολικές οθόνες

κάθε σταγόνα ιδρώτα
των πρωταγωνιστών

έτσι για να ‘χουν να γελάνε κάποιο βράδι
δείχνοντας στην παρέα τους τις αποδείξεις
και ενθυμούμενοι με τόσο πάθος
την απουσία τους

χαμόγελα ανταλλάσοντας κι ευχές
στο φουαγέ του θλιβερού θεάτρου

χάρηκα που σε είδα
μη χαθούμε
τα λέμε
θα τα πούμε
και φιλάκια

άγνωστο της αλήθειας ποσοστό
που περιέχεται σ’ αυτή των λέξεων την πλημμύρα
πώς βρίσκουμε εντός μας τόση ενέργεια
για τη δημιουργία τόσου αέρα κοπανιστού

τέλος παράστασης λοιπόν
ας κλείσει η αυλαία
μετά τις υποκλίσεις των ηρώων

που άντεξαν αυτή τη μέρα για τους άλλους

(κι αν τύχει και υπάρχει ακόμα κάποιος
που δεν ξεχνά πώς άρχισε η ιστορία
για μένα το μυστήριο ένα μένει:
το ρύζι που μαζεύουν πού πηγαίνει).