Η αφορμή της Βάλιας

Δυο βήματα κι επέστρεψε.

- Πώς σε λένε; τη ρώτησε.
- Βάλια, απάντησε εκείνη, ενώ ταυτόχρονα κοίταζε κάπως αμήχανα τη φίλη της. Δεν έδειχναν να ενοχλούνται, μάλλον το κρυφοδιασκέδαζαν.
- Πολύ ωραίο όνομα, σχολίασε αυτός. Και πάρα πολύ ωραίο χαμόγελο, συνέχισε, καθώς εκείνη είχε χαμογελάσει ολόκληρη με τη φιλοφρόνησή του.

Φαινόταν ότι ήθελε να μείνει κοντά σ’ αυτή την παρέα όσο περισσότερο μπορούσε. Αντάλλαξαν μερικές κουβέντες. Τελικά:
- Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες να χαμογελάσω κι εγώ, της είπε. Χρόνια έχω να χαμογελάσω. Δεν είναι εύκολο.

Την ευχαρίστησε ξανά, της ευχήθηκε για τις γιορτές, του αντευχήθηκε, οι δρόμοι τους χώρισαν στην επόμενη αποβάθρα.

Δεν ξέρω τι ήταν εκείνη, δεν ξέρω ποιος ήταν αυτός. Εκείνη έτυχε να αναφέρει όνομα, εκείνος έτυχε να αναφέρει ιδιότητα: άστεγος.

Τα κέρματα που εκείνη είχε αφήσει νωρίτερα στο χέρι του, όχι μόνο βοήθεια αλλά κι αφορμή, να μιλήσει με κόσμο, ν’ ακούσει την ίδια του τη φωνή, ν’ ακούσει τις ίδιες του τις σκέψεις για να σιγουρευτεί πως βρίσκονται ακόμα μαζί του κι ας ξεπαγιάζουν τις νύχτες. Να σιγουρευτεί πως παραμένει άνθρωπος.

Κι εγώ μες στο κουκούλι μου να μην αναπνέω πάρα μόνο να παρακολουθώ, να μη βλέπω παρά μόνο να νιώθω, να χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που τρυπούν το δικό τους κουκούλι και ομορφαίνουν έστω και για μια στιγμή με μια κίνηση τον κόσμο.

Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει πως οι σκέψεις του δεν ξεπάγιασαν κι εκείνη τη νύχτα όπως και τις προηγούμενες. Ελπίζω μόνο πως κάπου σε μια άκρη τους θα υπήρχε μια λέξη που θα έδινε φως, έστω και για μια στιγμή:

Βάλια, δηλαδή ευτυχία.

Δια βίου

Σεπτέμβριος, φθινόπωρο, πρωτοβρόχια, νέα σχολική χρονιά.

Σε πείσμα όσων κάνουν την απαισιοδοξία τους σημαία και με αυτήν όχι μόνο πορεύονται στη ζωή τους αλλά και επηρεάζουν τους συμπολίτες τους,

από το μετερίζι της μαχόμενης δημοσιογραφίας, των μυστικών κονδυλίων, της έγκαιρης και έγκυρης ενημέρωσης, της ανεξάρτητης φωνής, της υπεράσπισης των μη εχόντων,

σας παρουσιάζουμε ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο που θα ανατρέψει όλες τις έως τώρα απόψεις για την κατάσταση στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας.

Ας το καταλάβουμε όλοι, η δια βίου μάθηση δεν είναι ένα απλό σύνθημα, είναι τρόπος ζωής, τρόπος αντιγραφής!

Το τρέμουλο

Έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από την πρώτη φορά που το ένιωσα. Άρχιζε ξαφνικά σαν ελαφρύ μυρμήγκιασμα στην αριστερή πατούσα, αργά-αργά μετατρεπόταν σε τρέμουλο κι έφτανε μέχρι το γόνατο. Ύστερα από λίγο σταματούσε, έτσι ξαφνικά όπως είχε ξεκινήσει. Ήταν σαν το πόδι μου να συνδεόταν με μια περίεργη δόνηση που είχε αφετηρία κάπου βαθιά μέσα στη γη.

Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Σκέφτηκα πως ήταν κάτι παροδικό. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησα να φοβάμαι. Κατά ένα μυστήριο τρόπο πίστευα πως αυτή η δόνηση προερχόταν από κάτι κακό το οποίο πλησίαζε. Δε μπορούσα να διώξω αυτή τη σκέψη, δε μπορούσα να την αιτιολογήσω και προφανώς δεν μπορούσα να αποδείξω τίποτα, ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.

Έπαψα να αναζητώ αποδείξεις από τη μέρα που συνέβη το ατύχημα· ένα πρωτόγνωρα έντονο τρέμουλο είχε αρχίσει να με ενοχλεί κι ένας συνάδελφος γύρισε κι έσπασε με το χέρι του τη τζαμαρία δίχως λόγο. Το γραφείο γέμισε αίματα. Ήταν τότε ακριβώς που το τρέμουλο σταμάτησε με μια χορτασμένη ικανοποίηση.

Τις ημέρες που ακολούθησαν το ατύχημα, το τρέμουλο ήταν στα συνηθισμένα υποφερτά επίπεδα και η ζωή κυλούσε δίχως απρόοπτα. Προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι, προσπαθούσα να με πείσω ότι ήταν απλώς μια σύμπτωση. Μάταιος κόπος.

Εκείνο το πρωινό που τα φρένα ενός φορτηγού στρίγκλισαν τρομαγμένα στη λεωφόρο, που το έντονο τρέμουλο γουργούρισε σαν ευτυχισμένη γάτα κι αποκοιμήθηκε ενώ όλοι οι διερχόμενοι κοιτούσαμε τον αιμόφυρτο νεαρό στο δρόμο, κατάλαβα μια και καλή πως δεν υπήρχαν συμπτώσεις.

Μερικά ακόμα ατυχήματα έδιωξαν και τους τελευταίους μου δισταγμούς. Η απόφαση ήταν δύσκολη αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Βρήκα τους κατάλληλους ανθρώπους κι ευτυχώς δεν πόνεσα καθόλου. Πρέπει να ομολογήσω πως ακόμα δεν έχω συνηθίσει το δεκανίκι, και πολλές φορές ξεχνώ πως το αριστερό μου πόδι είναι λειψό. Τουλάχιστον όμως ησύχασα· τόσες μέρες χωρίς τρέμουλο και χωρίς ατυχήματα.

Μέχρι χθες που πήγα στο κρεοπωλείο. Το τρέμουλο εμφανίστηκε ίδιο κι απαράλλαχτο στο δεξί μου πόδι, ο άτυχος υπάλληλος δεν έσπρωξε μόνο μοσχαρίσιο κρέας στη μηχανή του κιμά, κι εγώ ένιωθα το πόδι μου να ηρεμεί ενώ εκείνος ούρλιαζε ακρωτηριασμένος.

Δε θεωρώ πως υπάρχει λόγος να περιμένω να συμβούν κι άλλα ατυχήματα. Ήδη περνάω μπροστά από ιατρικά καταστήματα και το βλέμμα μου σταματάει σε αναπηρικά καροτσάκια. Οι κατάλληλοι άνθρωποι υπάρχουν κι είμαι σίγουρος πως ούτε αυτή τη φορά θα πονέσω. Μακάρι όμως να μπορούσα να βεβαιωθώ πως έτσι θα σταματήσει για πάντα.

Ανασφάλειας απασφάλιση

“Αγαπητοί επιβάτες,
παρακαλείσθε να νιώθετε φόβο και ανασφάλεια κατά το διάστημα που βρίσκεστε στο συρμό και στο χώρο του σταθμού.
Ευχαριστώ!”.

Η γλυκύτατη φωνή από τα μεγάφωνα του μετρό έκανε και πάλι το θαύμα της. Πολλοί συνεπιβάτες μου αγκάλιασαν πιο παθιάρικα τις τσάντες τους, κράτησαν πιο σφιχτά τις αποσκευές τους και συνέχισαν το δρομολόγιό τους.

Μόνο κάτι τουρίστες και κάτι λαθρομετανάστες αδιαφόρησαν για την ανακοίνωση.

“Ντήαρ πάσεντζερς,
γιου αρ κάιντλυ ρηκουέστηντ του φηλ φίαρ εντ ινσεκιούριτυ γουάιλ γιου στέυ ιν δε τρέην εντ δε μέτρο στέισον.
Θένκ γιου!”.

Η γλυκύτατη φωνή από τα μεγάφωνα του μετρό έκανε και πάλι το θαύμα της. Περισσότεροι συνεπιβάτες μου αγκάλιασαν πιο παθιάρικα τις τσάντες τους, κράτησαν πιο σφιχτά τις αποσκευές τους και συνέχισαν το δρομολόγιό τους.

Μόνο κάτι λαθρομετανάστες αδιαφόρησαν για την ανακοίνωση· να, σαν εκείνον που στέκεται όρθιος παραδίπλα μου.

Τον παρατηρώ προσπαθώντας να δείχνω αδιαφορία, σίγουρα με παρατηρεί προσπαθώντας να δείχνει αδιαφορία. Μελαψός, στοιχηματίζω πως έχει βάλει στο μάτι την τσάντα μου, για ποιο λόγο άλλωστε να με παρατηρεί;

Επόμενη στάση, το βαγόνι μισοαδειάζει, ξαναγεμίζει, επόμενη στάση, ξανά επόμενη στάση, κι όμως αυτός παραμένει στη θέση του.

Αρχίζω ν’ ανησυχώ. Γραπώνω δυνατότερα την τσάντα μου. Στην επόμενη στάση μπαίνουν δυο υπάλληλοι από την Ασφάλεια του σταθμού, δόξα τω Θεώ, υπάρχει ακόμα ελπίδα, προσπαθώ να ηρεμήσω.

Επόμενη στάση, ξανά επόμενη στάση, ο συρμός φρενάρει αργά-αργά πλησιάζοντας στη στάση που θα κατέβω. Σίγουρα θα με ακολουθήσει για να με ληστέψει. Μπορεί και να με δολοφονήσει. Το βλέπω στο πρόσωπό του άλλωστε, δεν μπορεί να κάνω λάθος.

Τώρα είναι η μόνη μου ευκαιρία. Ή αυτός ή εγώ.

“Κλέφτης!”, φωνάζω με τρόμο δείχνοντας τον τύπο απέναντί μου και βγαίνω σβέλτα από το βαγόνι ενώ οι σεκιουριτάδες τον πλησιάζουν.

Φωνές.

Τελικά ήταν ευκολότερο από όσο νόμιζα. Κοιτάζω μέσα στο βαγόνι που απομακρύνεται και τον βλέπω να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στον κόσμο που τον έχει κυκλώσει. Καλά να πάθει! Φαινόταν πως ήταν κλέφτης! Ίσως και δολοφόνος!

 

“… κατά το διάστημα που βρίσκεστε στο συρμό και στο χώρο του σταθμού.
Ευχαριστώ!”,
ακούω για ακόμα μια φορά την ανακοίνωση που μόλις τελειώνει.

“Εγώ, εγώ ευχαριστώ!”, θέλω να φωνάξω σ’ αυτή την υπέροχη φωνή που φροντίζει για την ασφάλειά μου, σ’ αυτή τη φωνή που με μαθαίνει όσα χρειάζεται για να επιβιώσω σε αυτόν τον άγριο κόσμο.

Σφίγγω την τσάντα μου, βάζω σε τάξη τα ευγενικά μου αισθήματα και συνεχίζω επιφυλακτικά το δρόμο μου. Ο κόσμος είναι γεμάτος κλέφτες.

Πλήρες τρόμου

Μη μου μιλάς για το κενό και για τον τρόμο του.
Ποιος τρόμος;
Πάντοτε μια χαρά τα πήγαινα με το κενό
κι αυτό μαζί μου.

Το πλήρες βόηθησέ με ν’ αντιμετωπίσω.
Εκεί είναι ο δύσκολος δεσμός
που περιμένει να λυθεί.

Ή μήπως μόνο αν κοπεί θα με γλιτώσεις;

Γύρω μου το κενό
κι εγώ την ησυχία του ν’ απολαμβάνω.
Ψάχνω και ψάχνομαι και πάλι ζωντανεύω.
Διαύγεια.

Όμως στο πλήρες όλα γίνονται θολά.
Δίπλα μου
γύρω μου
τα πάντα ασφυκτικά
και χώρος ούτε για μια τόση δα ανάσα.

Δίπλα μου
γύρω μου
τα πάντα

και τόσο εύκολο να παρανοηθεί
η εγγύτητα με τη επικοινωνία
η εγγύτητα με την ιδιοκτησία

και να νομίζω ότι έχω
και τελικά να νομίζω ότι είμαι.
Αιώνιο λάθος.

Τότε είναι που το πλήρες έχει επικρατήσει
μεταφέροντας το κενό μέσα μου.

Αυτός είναι τρόμος.