Α Παρί

Σάββατο, 14 Νοέμβριος 2015

Κι αν εσύ είσαι στην πόλη σου
και στη χώρα σου
πιο φοβισμένος από όσο χθες

αυτός είναι σε ξένη πόλη
και σε ξένη χώρα
πιο ξένος από όσο χθες
πιο φοβισμένος από όσο χθες
πιο φοβισμένος από όσο εσύ

αθώος όσο κι εσύ.

Advertisements

Βόλτα στην παραλία

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Οι φωνές τους ακούγονταν σ’ όλη την άδεια παραλία.

– Τέσσερα μικρά, ένα μεγάλο!
– Τα δικά μου είναι πιο ωραία!
– Να ένα εκεί! Εγώ το ‘δα πρώτος!

Η συλλογή κοχυλιών ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες της παρέας στις καλοκαιρινές διακοπές. Περπατούσαν πλατσουρίζοντας στο κύμα, μιλούσαν για οτιδήποτε και πειράζονταν για τα πάντα. Το βλέμμα τους όμως διαρκώς αναζητούσε το επόμενο κοχύλι, το πιο εντυπωσιακό, το πιο γυαλιστερό ή το πιο μυστηριώδες που θα τους έθετε στο επίκεντρο του θαυμασμού της παρέας για μερικά δευτερόλεπτα. Όλο αυτό ξανά και ξανά, στην επόμενη βόλτα, στην επόμενη παραλία, μέχρι να ξανανοίξουν τα σχολεία.

Κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν, οι παρέες σκορπίζονταν, τα κοχύλια στοιβάζονταν σε γυάλινα βαζάκια που έμεναν ξεχασμένα μαζί με τις αναμνήσεις τους, άλλα καλοκαίρια έρχονταν, νέες παρέες δημιουργούνταν και η αναζήτηση ξανάρχιζε και κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν

και μόνο οι παραλίες έμεναν όσο σταθερές μπορούσαν σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο, να περιμένουν κάθε φορά τους επισκέπτες τους
ενώ τα χρόνια περνούσαν και πάλι-

οι φωνές τους ακούγονταν σε όλη την παραλία.

– Τέσσερα μικρά, ένα μεγάλο!
– Τα δικά μου είναι πιο ωραία!
– Να ένα εκεί! Εγώ το ‘δα πρώτος!

Η συλλογή πτωμάτων ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες αυτής της ιδιαίτερης παρέας, όχι μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές, απλώς τότε ήταν πιο ευχάριστη. Περπατούσαν πλατσουρίζοντας στο κύμα, μιλούσαν για οτιδήποτε και πειράζονταν για τα πάντα. Το βλέμμα τους όμως διαρκώς αναζητούσε το επόμενο πτώμα, το πιο νεαρό, το πιο παραμορφωμένο ή το πιο φωτογενές που θα τους έθετε στο επίκεντρο του θαυμασμού της παρέας για μερικά δευτερόλεπτα. Όλο αυτό ξανά και ξανά, στην επόμενη βόλτα, στην επόμενη παραλία, μέχρι να επιστρέψουν στα γραφεία και στους υπηκόους τους.

Οι εμπνευσμένες ιδέες έπαιρναν κι έδιναν στην ωραία ατμόσφαιρα που είχαν μεταξύ τους:
– Προτείνω φράχτη για να μη μπορούν καν να μπουν.
– Εγώ λέω να βυθίζουμε κατά λάθος τα σαπιοκάραβά τους προτού φτάσουν στις ακτές μας.
– Τι λέτε να τους βάζουμε σε τρένα με την υπόσχεση ότι θα περάσουν τα σύνορα και τελικά να τους πηγαίνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Θα μπορούμε να τους λέμε και «σουρπρίζ!».
– Μπορούμε να τους πυροβολούμε και να λέμε ότι πέθαναν από ασφυξία.
– Μπα, καλύτερα να τους αφήνουμε να περπατούν χιλιόμετρα και χιλιόμετρα ώστε να εξουθενώνονται.

Κάπως έτσι τα σαββατοκύριακα έφευγαν, οι παρέες σκορπίζονταν, τα πτώματα στοιβάζονταν σε οθόνες και πρωτοσέλιδα που στάλαζαν μίσος καθώς ξεθώριαζαν, άλλα πτώματα έρχονταν, νέες παρέες δημιουργούνταν και η αναζήτηση ξανάρχιζε και κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν

και μόνο το αίμα έμενε σταθερό σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο,
να υπενθυμίζει πως οι χειμώνες θα έρχονταν πιο βαρείς από ποτέ.


Ο ακκορντεονίστας

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

Λαμπερό πρωινό Σαββάτου.

Κάπου μακριά παίζει ένας εξαίσιος περιπλανώμενος ακκορντεονίστας
κι είναι τόσο όμορφη αυτή η μουσική του
που όσο περισσότερο πλησιάζει στη γειτονιά
ξεχνάς μεμιάς και τις συμφωνίες και τα μνημόνια
και τα ναι και τα όχι και τα ίσως
δεν έχεις πια ούτε βεβαιότητες μα ούτε κι αμφιβολίες

και στέκεσαι έχοντας κερδίσει μερικές στιγμές -μόνο στιγμές- ευτυχίας
και μια ελπίδα για το τίποτα.


Τα δύο κάπα οφείλονται εδώ και χρόνια στο Γιάννη με τα δύο νι.


Μισοάδειο

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Ξαφνικά σηκώθηκες και πήρες το μπουκάλι κι ένα ποτήρι·
κι όσο γέμιζες το ποτήρι σου
τόσο το έβλεπα συνεχώς καθόλου να μη γεμίζει,
μόνο το παρατηρούσα με θλίψη
να γίνεται ολοένα και πιο μισοάδειο

και πάντα στο ερώτημα η απάντηση θα είναι «μισοάδειο»

ποτέ δε θα ξαναρωτήσω κι έτσι ποτέ δεν θα μου πεις
αν είναι καταπίεση συμπυκνωμένη
ή αν είναι η χαρά της μοναξιάς
ή απλώς μια νέα συνήθεια που πρέπει να αποδεχτώ

μα θα έχω μια ακόμα εικόνα σου
ένα ποτήρι που όλο γεμίζει μισοάδειο.


Γεωμετρία

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Η ζωή μας κάνει κύκλους
λένε

κι όσο αυτό διαρκεί
τόσο δημιουργούνται και καταστρέφονται ακόμα μικρότεροι κύκλοι
συνέχεια και συνέχεια

και να ‘μαι τώρα εδώ
να αγχώνομαι
και να φοβάμαι
ότι ίσως έφτασε ένας ακόμα κύκλος στο τέλος του

και να υπολογίζω τα χρόνια από την έναρξή του
να αναρωτιέμαι αν πρέπει όντως να τον κλείσω
ή να τον κρατήσω ανοιχτό
βάζοντας τα δυνατά μου
κι επιστρέφοντας στην επιφάνεια

ψάχνοντας την απάντηση
στο ερώτημα
αν η καταστροφή ενός κύκλου
μπορεί να εκτρέψει παράλληλες ευθείες
ώστε να αποκτήσουν αμέτρητα σημεία τομής

πόσο μάλλον να ταυτιστούν

κι έτσι ο ύπνος καθυστερεί
μέσα σε νυχτερινές σκέψεις
κι έτσι η μέρα προσπαθεί να ξεφύγει
από τις τρικλοποδιές της νύχτας

κι όλα προς το παρόν καταλήγουν
σε ένα
ίσως


Αρέσει σε %d bloggers: