Ανήμερα Μαύρη Παρασκευή

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, ενθουσιασμός σε όλο το έθνος, ενθουσιασμός σε όλο το κράτος· χαίρετε!

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, μας το θυμίζουν σποτάκια, μπανεράκια, smsάκια σε ακατάλληλες ώρες, σε λίγο θα μας χτυπήσει την πόρτα ο γαλατάς μαζί με τον εφοριακό και τον εισαγγελέα για να μας πάρουν αγκαζέ και σηκωτούς ταυτόχρονα να μας πάνε να ψωνίσουμε δι’ υπόθεσίν μας.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, κι εμείς θα πάμε να στηθούμε έξω από τ’ αποκαΐδια στη Μόρια, περιμένοντας αγόγγυστα στην ουρά με το αριστερό πρόσημο, ελπίζοντας πως θα προλάβουμε πριν από τους άλλους να αγοράσουμε ανθρωπιά σε μισή τιμή, αλληλεγγύη σε τιμές σοκ, συμπόνια σε έκπτωση, για να έχουμε να επιδεικνύουμε όταν θα τρώμε πασατέμπο παρακολουθώντας ανούσιες κοκορομαχίες στη Βουλή.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, κι εμείς θα τριγυρνάμε με τα καταναλωτικά καροτσάκια μας στις κατεστραμμένες τρύπιες καμμένες σκηνές, αναζητώντας το καλύτερο λευκαντικό που κάνει τους φασίστες αναγκαίο κακό, ζητώντας τις κονσέρβες μνημονίων που μόλις ανοίγουν (να τη!) πετιέται από μέσα η ανάπτυξη, παζαρεύοντας για λίγη ακόμα ασφάλεια με αντάλλαγμα ακόμα λιγότερη ελευθερία.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, μια μητέρα και το παιδί της δεν πρόλαβαν να μάθουν τι είναι αυτή η γαμημένη Μαύρη Παρασκευή, μα έτσι κι αλλιώς δεν ήταν στο τάργκετ γκρουπ του τμήματος πωλήσεων, σιγά τώρα, πρόσφυγες σε καταυλισμό, δυο κεφάλια λιγότερα, πού έχω την πιστωτική μου, άραγε θα μας κάνουν και δόσεις, έκρηξη προσφορών στα καταστήματά μας, έκρηξη φιάλης υγραερίου λένε οι πρώτες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, κάρτα μέλους έχετε;

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, σωρός τα νέα προϊόντα (μόνο για σήμερα στις χαμηλότερες τιμές της αγοράς), σορός στα νέα και σήμερα για τις ανάγκες της Αγοράς, μη σκέφτεσαι, τρόμαξε, αγόρασε, όλα θα πάνε καλά, την απόδειξή σας μην ξεχάσετε, α ναι, παραλίγο να την ξεχάσω, απαθής η αστυνομία παρακολουθούσε την επίθεση των χρυσαυγιτών στον καταυλισμό, αν μπορούσατε να μου κουβαλήσετε τα ψώνια με το περιπολικό όλα θα πάνε καλά.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει πιο Παρασκευή, αλλά έχει γίνει ήδη πιο μαύρη, με το καίριο ερώτημα από τις φλόγες να μουτζουρώνει την ατμόσφαιρα:

Μείνατε ευχαριστημένοι από την επίσκεψή σας; Βρήκατε αυτό που ψάχνατε; Κατάλογό μας θέλετε;

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή.


Το ντους

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Άνοιξα το νερό και το άφησα να τρέχει πάνω μου καυτό.
Πήρα το σφουγγάρι κι άρχισα.
Ούτε θυμάμαι πόση ώρα πέρασε.
Έτριβα συνέχεια μέχρι που επιτέλους καθαρίστηκα.

Όλο μου το σώμα ένιωθε πια όπως έπρεπε·
είχα διώξει κάθε ίχνος καλοκαιριού από πάνω μου.
Παραλίες, διακοπές, παρέες, ανακαλύψεις,
χαμόγελα, ξενοιασιά, βόλτες, αγκαλιές,
τα πάντα πνίγηκαν ορμητικά στην αποχέτευση.

Το φθινοπωρινό μου δέρμα
είχε έρθει και πάλι στην επιφάνεια
ταχύτατα
όπως άρμοζε στις περιστάσεις,
μίζερο, θλιβερό, κουρασμένο,
να φωνάζει προς κάθε κατεύθυνση
τις ήττες του οχταώρου.


Σιέλ αλέρτ

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Έτσι μια μέρα ξαφνικά
θα φορέσουμε όλοι τις γαλάζιες πυτζάμες μας
θα εξαφανιστούμε χωρίς να αποχαιρετίσουμε κανέναν
και θα προσπαθήσουμε να χαθούμε κάπου μακριά

εκεί που όλοι θα κυκλοφορούμε με τις γαλάζιες πυτζάμες μας
κι όσα σιέλ αλέρτ κι αν μας αναζητούν από τα μεγάφωνα
εμείς θα ζούμε με την ελπίδα ότι
ποτέ δε θα γυρίσουμε πίσω στο παρόν.


Α Παρί

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Κι αν εσύ είσαι στην πόλη σου
και στη χώρα σου
πιο φοβισμένος από όσο χθες

αυτός είναι σε ξένη πόλη
και σε ξένη χώρα
πιο ξένος από όσο χθες
πιο φοβισμένος από όσο χθες
πιο φοβισμένος από όσο εσύ

αθώος όσο κι εσύ.


Βόλτα στην παραλία

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Οι φωνές τους ακούγονταν σ’ όλη την άδεια παραλία.

– Τέσσερα μικρά, ένα μεγάλο!
– Τα δικά μου είναι πιο ωραία!
– Να ένα εκεί! Εγώ το ‘δα πρώτος!

Η συλλογή κοχυλιών ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες της παρέας στις καλοκαιρινές διακοπές. Περπατούσαν πλατσουρίζοντας στο κύμα, μιλούσαν για οτιδήποτε και πειράζονταν για τα πάντα. Το βλέμμα τους όμως διαρκώς αναζητούσε το επόμενο κοχύλι, το πιο εντυπωσιακό, το πιο γυαλιστερό ή το πιο μυστηριώδες που θα τους έθετε στο επίκεντρο του θαυμασμού της παρέας για μερικά δευτερόλεπτα. Όλο αυτό ξανά και ξανά, στην επόμενη βόλτα, στην επόμενη παραλία, μέχρι να ξανανοίξουν τα σχολεία.

Κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν, οι παρέες σκορπίζονταν, τα κοχύλια στοιβάζονταν σε γυάλινα βαζάκια που έμεναν ξεχασμένα μαζί με τις αναμνήσεις τους, άλλα καλοκαίρια έρχονταν, νέες παρέες δημιουργούνταν και η αναζήτηση ξανάρχιζε και κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν

και μόνο οι παραλίες έμεναν όσο σταθερές μπορούσαν σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο, να περιμένουν κάθε φορά τους επισκέπτες τους
ενώ τα χρόνια περνούσαν και πάλι-

οι φωνές τους ακούγονταν σε όλη την παραλία.

– Τέσσερα μικρά, ένα μεγάλο!
– Τα δικά μου είναι πιο ωραία!
– Να ένα εκεί! Εγώ το ‘δα πρώτος!

Η συλλογή πτωμάτων ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες αυτής της ιδιαίτερης παρέας, όχι μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές, απλώς τότε ήταν πιο ευχάριστη. Περπατούσαν πλατσουρίζοντας στο κύμα, μιλούσαν για οτιδήποτε και πειράζονταν για τα πάντα. Το βλέμμα τους όμως διαρκώς αναζητούσε το επόμενο πτώμα, το πιο νεαρό, το πιο παραμορφωμένο ή το πιο φωτογενές που θα τους έθετε στο επίκεντρο του θαυμασμού της παρέας για μερικά δευτερόλεπτα. Όλο αυτό ξανά και ξανά, στην επόμενη βόλτα, στην επόμενη παραλία, μέχρι να επιστρέψουν στα γραφεία και στους υπηκόους τους.

Οι εμπνευσμένες ιδέες έπαιρναν κι έδιναν στην ωραία ατμόσφαιρα που είχαν μεταξύ τους:
– Προτείνω φράχτη για να μη μπορούν καν να μπουν.
– Εγώ λέω να βυθίζουμε κατά λάθος τα σαπιοκάραβά τους προτού φτάσουν στις ακτές μας.
– Τι λέτε να τους βάζουμε σε τρένα με την υπόσχεση ότι θα περάσουν τα σύνορα και τελικά να τους πηγαίνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Θα μπορούμε να τους λέμε και «σουρπρίζ!».
– Μπορούμε να τους πυροβολούμε και να λέμε ότι πέθαναν από ασφυξία.
– Μπα, καλύτερα να τους αφήνουμε να περπατούν χιλιόμετρα και χιλιόμετρα ώστε να εξουθενώνονται.

Κάπως έτσι τα σαββατοκύριακα έφευγαν, οι παρέες σκορπίζονταν, τα πτώματα στοιβάζονταν σε οθόνες και πρωτοσέλιδα που στάλαζαν μίσος καθώς ξεθώριαζαν, άλλα πτώματα έρχονταν, νέες παρέες δημιουργούνταν και η αναζήτηση ξανάρχιζε και κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν

και μόνο το αίμα έμενε σταθερό σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο,
να υπενθυμίζει πως οι χειμώνες θα έρχονταν πιο βαρείς από ποτέ.


Αρέσει σε %d bloggers: