Παράπονο

Κυριακή, 26 Δεκέμβριος 2010

Πόσες φορές θα γεννηθώ σ’ αυτόν τον κόσμο
πόσες φορές για να τους σώσω απ’ το κακό
αφού διαρκώς με οδηγούν στον ίδιο δρόμο
που όλως τυχαίως καταλήγει στο σταυρό

Κάθε φορά το συλλογίζομαι για ώρα
κάτι πηγαίνει στην υπόθεση στραβά
κι ενώ αρχικά με υποδέχονται με δώρα
στο τέλος φεύγω με στεφάνια αγκαθωτά

Σ’ αυτό το έργο πρωταγωνιστής φαντάζω
στο ίδιο έργο κι όμως πάλι θεατής
κι όσο σωτήριες αλήθειες τους φωνάζω
αυτοί απαντάνε «φύγε τώρα να σωθείς»

Α ρε πατέρα, τα κατάφερες και φέτος
εσύ στα σύννεφα κι εγώ ξανά στη γη
εγώ ρακένδυτος αλήτης να ‘μαι σκέτος
κι εσύ στην άνεση και μέσα στη χλιδή

Το σκέφτομαι ήδη το πικρό μου το ποτήρι
τον πόνο, το αίμα κι όλες τις ταλαιπωρίες
τη μάνα σέβομαι, σου κάνω το χατίρι
αλλιώς θ’ αρχίνιζα τις χριστοπαναγίες.

Advertisements

Επαναστάχτες

Κυριακή, 8 Αύγουστος 2010

Πάντα είχα όνειρο να γίνω τρομοκράτης
ξέρω και ίντερνετ και γουόρντ και ντιβιντί
όσα χρειάζονται προκήρυξη να γράψω
και να τη στείλω στο ηλεκτρονικό κουτί

Θα ‘βρισκα κι άλλα φιλαράκια που βαριούνται
για να διορθώνουν τα συντακτικά τα λάθη
γι’ αρχή θα γράφαμε ένα ωραίο μανιφέστο·
και τώρα δράση! Η κοινωνία να μας μάθει!

Απ’ τα παιδιά θα κλέβαμε τις καραμέλες
μη συνηθίζουν στου συστήματος τη γλύκα
στα γήπεδα θα σπάζαμε τις βουβουζέλες
γιατί στη λαϊκή την τάξη φέρνουν νύστα

Νερόβομβες θα ρίχναμε απ’ τα μπαλκόνια
(πάντα οι αστοί ανυποψίαστοι περνάνε)
όλοι είναι ένοχοι για μας σ’ αυτό το σύμπαν
γι’ αυτό και μούσκεμα στο σπίτι τους θα πάνε!

Τα έι τι εμ θα σαμποτάραμε με κόλπο:
θα βγάζαμε απ’ τα πληκτρολόγια το έντερ
κανείς δεν θα μπορούσε πια το πιν του να το γράψει·
όχι άλλο χρήμα! το μυαλό μας κάνει μπλέντερ!

Αυτά ειναι λίγα μόνο από τα σχέδιά μου
που αυτόν τον κόσμο θα αλλάζαν μία κι έξω
με σιγουριά θα δρούσαν πάντα οι συντρόφοι
που γι’ αρχηγό τους όλοι εμένα είχα εκλέξω

Μέχρι και όνομα είχα βρει για την ομάδα
για να ταιριάζει σε σπουδαίους επαναστάτες
αφού φωτιά ονειρευόμασταν στα πάντα
εμείς λοιπόν θα συστηνόμασταν ως «Στάχτες»

Όμως τα όνειρά μας μείνανε στη μέση
κάπως μαθεύτηκε η κίνηση αυτή
και η εξουσία μέτρα πρόλαβε να πάρει
προτού μια μέρα από εμάς να διαλυθεί

Κρίμα, ποτέ αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει,
πώς να μιλούσα όμως με τον υπαρχηγό μου;
μας εγκλωβίσαν με ένα τέχνασμα γελοίο:
πήγα και δήλωσα το καρτοκινητό μου…


Περί φήμης

Σάββατο, 10 Απρίλιος 2010

Κι εσύ, Πολύφημε, μάταια βοήθεια ζητούσες.

Έναν γιατρό κανείς δεν κάλεσε για σένα,
στο φαρμακείο ποτέ δεν έτρεξε κανείς,
κι ούτε ένα σπαμ δεν κυκλοφόρησε στο ίντερνετ
για το αίμα που έχανες από το τρύπιο μάτι.

Μονάχα απ’ έξω στέκονταν και χαχανίζανε
και σε κορόιδευαν που φώναζες «Κανένας»
πως θα μπεκρόπινες φαντάστηκαν, μα χαίρονταν,
δρυός πεσούσης, αν θυμάσαι, και τα ρέστα.

Κάλλιο το μάτι να σου βγει, παρά το όνομα,
μα εσύ δεν έσωσες κανένα αρχηγέ μου,
πάλι καλά που σου ‘μειναν τα γιδοπρόβατα
για να περνάν κάπως πιο εύκολα οι χειμώνες.


Εις το δάσος

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2008

Έτσι που λες Κοκκινοσκουφίτσα μου…

Όταν ο λύκος είναι μέσα σου, δεν είναι δυνατόν να μπει ανάμεσά σας η γιαγιά μήπως σε προφυλάξει. Μόνη σου θα πρέπει να τον αποφεύγεις, μόνη σου να τον ξεγελάς, μόνη σου να τον σκοτώσεις· αν μπορέσεις.

Κάνε λοιπόν τις βόλτες σου άφοβα. Ο λύκος δεν θα είναι ποτέ εκεί, μα θα ‘ναι πάντοτε παρών. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει δάσος.


Αρέσει σε %d bloggers: