Τικ τακ τικ τακ στοπ

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ξέρεις πώς είναι, βγάζει το ρολόι του ο Μέγας Χρονομέτρης, το χαζολογάει λίγο έτσι για το εφέ και ξαφνικά φωνάζει «Τέλος χρόνου!» και δείχνει εκείνον ή εκείνη κι εσύ μετράς μείον ένα.

Άσε που κάνει ένα βηματάκι και κατεβαίνει μια γενιά κι ύστερα κάνει άλλο ένα βηματάκι και κατεβαίνει ακόμα μια γενιά και σχεδόν νιώθεις την παγωνιά δίπλα σου.

Και ναι, το ξέρεις πως ρολόι είναι και κάποια στιγμή θα σταματήσει, μα προσπαθείς να σκεφτείς πως ο χρόνος πέρασε γεμάτος κι όχι άδειος, πέρασε σχεδόν συμπυκνωμένος κι όχι ανούσιος, ήταν χρόνος που και το κάθε του δευτερόλεπτο άξιζε, και ψάχνεις φωτογραφίες έτσι για να πεις στον εαυτό σου πως «ναι, καλά θυμάμαι».

Κάπως έτσι συνεχίζεις τελικά, με αφαιρέσεις που αυξάνονται, με παγωνιές που πλησιάζουν, με αναμνήσεις που θέλεις να διατηρείς, με τη σκέψη στο ρολόι μα και μακριά απ’ αυτό, με λόγια που ίσως δεν καταφέρνεις να βρεις, ελπίζοντας πως τουλάχιστον θα έχεις κι εσύ γεμίσει το χρόνο σου.

Ξέρεις, τικ τακ τικ τακ…


Κουρεύοντας το παράδοξο

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Κάτσε να σου πω, κάτσε να σου πω!
Αν ο κουρέας είναι αυτός που κουρεύει όλους όσους δεν κουρεύουν τον εαυτό τους,
τότε ποιος

Τόσα χρόνια στον ίδιο κουρέα.
Πώς λέμε «σόι πάει το βασίλειο»;
Πώς λέμε «το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει»;
Πώς λέμε-

Κατάλαβες τώρα, ή περίπου, σίγουρα.
Τόσα χρόνια το ίδιο ψαλίδι, τόσα χρόνια το ίδιο μαγαζί,
τόσα χρόνια η ίδια ανοιχτή τηλεόραση, τόσα χρόνια τα ίδια αστεία.

Κι εγώ να συνεχίζω να πηγαίνω εκεί
και κάθε φορά να λέω πως
«αυτή η φορά είναι η τελευταία,
την επόμενη φορά θα πάω σε άλλον κουρέα»
και -μάντεψε!- την επόμενη φορά (θα) είμαι πάλι εκεί.

Μέχρι και ο καθρέφτης με πήρε είδηση
και την ώρα που κοιταζόμασταν
μου ψιθύρισε στα κατάβαθα του νου
«παράδοξο είναι
που πιστεύεις ότι κάποτε θα αλλάξεις τη ζωή σου
ενώ δεν μπορείς ούτε κουρέα να αλλάξεις»

και τελικά

-σε άλλα νέα σήμερα, μήπως ξέρεις ποιος κουρεύει τον κουρέα;


Πόση ακόμα μοναξιά σ’ αυτόν το Μεσαίωνα

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2015

Ξέρεις πώς συμβαίνει,

μια λέξη που φέρνει τη φράση,
φράσεις που φέρνουν την πρόταση,
προτάσεις σωρός κι έτσι κάπως αρχίζει μια κουβέντα,
ξεφυτρώνουν γύρω σου και σε κυκλώνουν,

μιλάνε σιγά κι όμως φωνάζουν
πως προφανώς και δεν πρέπει να έχουν δικαιώματα
οι ομοφυλόφιλοι πως προφανώς και μια γυναίκα δεν
πρέπει να έχει δικαίωμα στο κορμί της πως προφανώς
κι οι φυλακισμένοι πρέπει να σαπίζουν χωρίς
να έχουν δικαίωμα σε άδεια πως προφανώς

κι ο φόβος τους και το μίσος τους
διαβρώνει τους τοίχους και στάζει από το ταβάνι,
μεγαλώνει από το πάτωμα σα σαρκοβόρο φυτό
κι εσύ ψάχνεις τις λέξεις να το σταματήσεις
και καθαρό αέρα να αναπνεύσεις

μα πες όμως την αλήθεια,
το περίμενες πως κάποτε θα συνέβαινε,
το ήξερες πόσο πιθανό ήταν να ζεις ανάμεσά τους
κι ας νόμιζαν πως κρύβονταν πίσω από μισόλογα

κι αναρωτιέσαι
πόση μοναξιά μπορείς ν’ αντέξεις ακόμα σ’ αυτόν το Μεσαίωνα
πόσο Μεσαίωνα μπορείς ακόμα ν’ αντέξεις στη ζωή σου

και ξέρεις την απάντηση
κι υπόσχεσαι πως πάντα θα προσπαθείς.


Μάτια στο μαχαίρι

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Κοίταξα την αντανάκλαση
τα μάτια μου στο μαχαίρι

κι ύστερα
ήθελα να πάρω την απόφαση
να κόψω το χρόνο
έτσι όπως το κρατούσα περιμένοντας

περιμένοντας

ώσπου η ελπίδα μου εξανεμίστηκε
σ’ ένα τσαμπί σταφύλι
του φθινοπώρου.


Ζεστό ποτό

Τετάρτη, 18 Δεκέμβριος 2013

Καμμένος ουρανίσκος.
Γλώσσα καμμένη.
Το φλιτζάνι αχνίζει
ζεσταίνοντας τα χέρια που το κρατούν.

Σκέψεις σιγοπνίγονται στο τσάι
περιμένοντας να νυχτώσει.

Δύο γουλιές ακόμη
τρικυμία
επιτέλους άδειασε.


Αρέσει σε %d bloggers: