Η αφορμή της Βάλιας

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Δυο βήματα κι επέστρεψε.

– Πώς σε λένε; τη ρώτησε.
– Βάλια, απάντησε εκείνη, ενώ ταυτόχρονα κοίταζε κάπως αμήχανα τη φίλη της. Δεν έδειχναν να ενοχλούνται, μάλλον το κρυφοδιασκέδαζαν.
– Πολύ ωραίο όνομα, σχολίασε αυτός. Και πάρα πολύ ωραίο χαμόγελο, συνέχισε, καθώς εκείνη είχε χαμογελάσει ολόκληρη με τη φιλοφρόνησή του.

Φαινόταν ότι ήθελε να μείνει κοντά σ’ αυτή την παρέα όσο περισσότερο μπορούσε. Αντάλλαξαν μερικές κουβέντες. Τελικά:
– Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες να χαμογελάσω κι εγώ, της είπε. Χρόνια έχω να χαμογελάσω. Δεν είναι εύκολο.

Την ευχαρίστησε ξανά, της ευχήθηκε για τις γιορτές, του αντευχήθηκε, οι δρόμοι τους χώρισαν στην επόμενη αποβάθρα.

Δεν ξέρω τι ήταν εκείνη, δεν ξέρω ποιος ήταν αυτός. Εκείνη έτυχε να αναφέρει όνομα, εκείνος έτυχε να αναφέρει ιδιότητα: άστεγος.

Τα κέρματα που εκείνη είχε αφήσει νωρίτερα στο χέρι του, όχι μόνο βοήθεια αλλά κι αφορμή, να μιλήσει με κόσμο, ν’ ακούσει την ίδια του τη φωνή, ν’ ακούσει τις ίδιες του τις σκέψεις για να σιγουρευτεί πως βρίσκονται ακόμα μαζί του κι ας ξεπαγιάζουν τις νύχτες. Να σιγουρευτεί πως παραμένει άνθρωπος.

Κι εγώ μες στο κουκούλι μου να μην αναπνέω πάρα μόνο να παρακολουθώ, να μη βλέπω παρά μόνο να νιώθω, να χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που τρυπούν το δικό τους κουκούλι και ομορφαίνουν έστω και για μια στιγμή με μια κίνηση τον κόσμο.

Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει πως οι σκέψεις του δεν ξεπάγιασαν κι εκείνη τη νύχτα όπως και τις προηγούμενες. Ελπίζω μόνο πως κάπου σε μια άκρη τους θα υπήρχε μια λέξη που θα έδινε φως, έστω και για μια στιγμή:

Βάλια, δηλαδή ευτυχία.

Advertisements

Αναμνήσεις άγριας νύχτας

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2009

Αυτή την άγρια τη νύχτα της φωτιάς
στο δρόμο έβγαλες πληγές και αναμνήσεις
δίπλα σε κάτι κάδους έτρεξες ν’ αφήσεις
φωτογραφίες άδειες μιας ζωής παλιάς

Μέσα σου ευχήθηκες να καίγονταν κι αυτές
και το πρωί να μάζευες στ’ αποκαΐδια
τα λάθη που σε ζώναν πάντα σαν τα φίδια
και μεγαλώναν συνεχώς τις ενοχές

Μα η ατυχία σε σημάδεψε ξανά
τα βήματά μας έφτασαν μπροστά στα κάδρα
και με του φωτογραφικού φακού τα μάγια
θα συνεχίσουν πια να ζουν παντοτινά


Αρέσει σε %d bloggers: