Πέρα ως πέρα

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Την καλησπέρα μην τη λες όταν γλυκοχαράζει
όταν υπάρχει ήλιου φως κι όταν μεσημεριάζει
γιατί τότε τα λόγια σου λεν πως τι λες δεν ξέρεις
εκτός κι αν θες νωρίτερα τη νύχτα να τη φέρεις.

Advertisements

Το ξεχασμένο ρούχο

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

Φίλες και φίλοι,

Το γεγονός ότι δεν χρειάζεται να βγαίνουμε έξω στα κρύα να διαπληκτιζόμαστε με τα άγρια θηρία και να χαλάμε τις καρδιές μας για να κόψουμε ξύλα· το γεγονός ότι δεν είναι ανάγκη να χτυπάμε τις πέτρες για να ανάψουμε φωτιά· μα κυρίως το γεγονός πως πλέον μπορούμε να έχουμε καλοριφέρ, τζάκι, θερμαινόμενο δάπεδο και δε συμμαζεύεται,

δεν είναι δικαιολογίες για να σκάει κάθε μέρα ο τζίτζικας στο εσωτερικό τής σπηλιάς μας! Ας σεβαστούμε λίγο τον κύριο Χειμώνα όταν έρχεται, κι ας μη συμπεριφερόμαστε σα να μη μπορούμε να ζήσουμε με θερμοκρασία χαμηλότερη των 30°C – ενώ προηγουμένως δυσανασχετούμε πως «πάει, έχουν χαλάσει οι εποχές, όλο καλοκαίρι έχουμε, πωπωπωπω».

Επιπλέον, ας θυμηθούμε πως εκτός από τα τσιγαροχαρτένια πουκάμισα και λοιπά αραχνοΰφαντα ενδύματα, διαθέτουμε και τη γνωστή συνομοταξία των πλεχτοφουτεροπουλόβερ και τα παρακλάδια της, με τα οποία μπορούμε να διατηρήσουμε τη θερμοκρασία μας σε αποδεκτά επίπεδα, δίχως να αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε στους διαφόρων ειδών καυστήρες.

Φορώντας ένα πιο ζεστό ρούχο, ελαττώνουμε την ανάγκη για τεχνητή θέρμανση μέσα στη σπηλιά, ελαττώνουμε τα έξοδά μας για την καύση, και αποφεύγουμε τη σπατάλη τών εποχών: ας περιμένουμε μέχρι το καλοκαίρι για το καλοκαίρι, κι ας απολαύσουμε το χειμώνα στην ώρα του!

Μέχρι την επόμενη εκπομπή μας, υγιαίνετε! Και μην ξεχνάτε: ντυθείτε ανάλογα με τις εποχές, κάνει τους άλλους να


Τα λόγια που παραφιλάνε

Τρίτη, 18 Νοέμβριος 2008

Φίλες και φίλοι,

Όταν τελειώνει η οποιαδήποτε συνάντησή σας με γνωστούς, φίλους, εχθρούς, ή οποιαδήποτε άλλη συνομοταξία ανθρώπων, σκεφθείτε το καλύτερα προτού τους αποχαιρετίσετε λέγοντας «φιλιά!», «φιλάκια!», ή οποιοδήποτε άλλο παράγωγο της λέξης φιλί.

Στην απίθανη περίπτωση που δεν το έχετε αντιληφθεί, οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνεστε εκείνη τη στιγμή βρίσκονται ακριβώς δίπλα σας, μπροστά σας! Αν λοιπόν εννοείτε αυτό που λέτε, είναι πολύ καλύτερο να το πράξετε παρά να το πείτε· αν δεν το εννοείτε, τότε είναι πολύ καλύτερο να μην το πείτε καν. Πώς θα σας φαινόταν αν αντί να σας αγκαλιάσουν σας έλεγαν απλώς «αγκαλιά!»;

Μέχρι την επόμενη εκπομπή μας, υγιαίνετε! Και μην ξεχνάτε: αν το εννοείτε, πράξτε το, κάνει τους άλλους να


Πχιο

Σάββατο, 9 Αύγουστος 2008

Ανέκαθεν αναρωτιόμουν
 
 
             αν
 
τα μικρά ποιήματα είναι πιο
 
ποιοτικά
 
 
όταν το διάκενο
 
        μεταξύ
 
 
των γραμμών είναι μεγαλύτερο
 
 
και οι φράσεις
 
            διακόπτονται
 
 
 
 
χωρίς εμφανή λόγο
 
 
 
 
 
 
 
 
τοποθετημένες σε απέραντο λευκό
 
 
       περιβάλλον.


Φέρτε μου πίσω την αλεπού

Τετάρτη, 21 Νοέμβριος 2007

Η πρώτη ήταν μέσα στο λεωφορείο.
Η επόμενη σε μια κολόνα στο δρόμο.
Αν είναι δυνατόν! Δύο κιόλας, και δεν είναι ακόμα Δεκέμβριος!
Πρέπει να κοιτάζω στο έδαφος ή στον ουρανό· όχι ευθεία πάντως, υπάρχει κίνδυνος να την ξαναπάθω.

Φοβάμαι όμως πως δεν υπάρχει ελπίδα, σίγουρα πάλι θα την πετύχει το βλέμμα μου από μια αφίσα που θα φωνάζει: «μην ξεχάσεις να έρθεις στο φετινό μας, στο καλύτερο, στο γιορτινό, για τα παιδιά, για τα ζώα, για τα δέντρα, για ό,τι βάλει τέλος πάντων το μυαλό σου, στο ένα και μοναδικό bazaar»!

Πώς να το αποφύγω; Έχω πάρει ειδική συνταγή από γιατρό για τα σπυράκια που βγάζω μόλις βλέπω ή ακούω τη λέξη «bazaar», μα πάντα βρίσκεται μπροστά μου. Τη νιώθω τόσο ψυχρή, τόσο απρόσωπη, να με παρατηρεί περιτριγυρισμένη από κοσμήματα και γούνες, μαλλιά άρτι εξαχθέντα εκ κομμωτηρίου, κοσμικές στήλες. Μα κυρίως: άκλιτη· επομένως άκαμπτη, δίχως ζωντάνια.

Παράξενο· γνώρισα την Τουρκάλα γιαγιά της πριν από πολλά χρόνια, ήρθαμε αργά-αργά πιο κοντά, έμαθα να τη νιώθω συντοπίτισσά μου, να τη βλέπω και να σκέφτομαι κόσμο και φασαρία, φωνές και ανθρώπους, ζωή. Και τώρα έρχεται η εγγονή της και λέει πως κατάγεται από τας Αμερικάς και τας Αγγλίας, και να μην ευρισκόμεθα εις απόστασιν ελαχίστη, διότι είμεθα αριστοκράται – σας παρακαλώ!

Λυπάμαι που θα κακοκαρδίσω την εγγονή, μα με απωθεί και δεν την αντέχω. Τρόπο να μην τη συναντώ δεν έχω, εκτός κι αν φορέσω παρωπίδες. Μόνο μια παράκληση μπορώ να απευθύνω, στις αόρατες δυνάμεις που τη ρίχνουν στο δρόμο μου· φέρτε μου πίσω το παζάρι, σας εκλιπαρώ, μονάχα εκεί η αλεπού μπορεί να πάει, μονάχα εκεί θέλω να μάθω τι γυρεύει.


Αρέσει σε %d bloggers: