Ανοιξιάτικη μέρα

Κυριακή, 5 Απρίλιος 2015

Ηλιόλουστη Παρασκευή, απόγευμα.

«Α, τι υπέροχη μέρα σήμερα», σκεφτόταν.
«Ήλιος, ζέστη, φως, ελαφρύ αεράκι, σκουλήκια,
σχεδόν πετάω από τη χαρά μου!
Μα τι είναι αυτό το μεγάλο μαύρο-».

«Α, τι υπέροχη μέρα σήμερα», σκεφτόταν.
«Ήλιος, ζέστη, φως, ελαφρύ αεράκι,
σχεδόν πετάω από τη χαρά μου!

Μα τι κρίμα κι αυτό το περιστέρι, καταπάνω στο λεωφορείο περπατούσε.
Ποιος ξέρει τι να σκεφτόταν και δεν το πρόσεξε».

Advertisements

Τι ξέχασες από το φίδι

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

Δύσκολη ημέρα σήμερα για το Υπουργείο του Πολίτη,
ευτυχώς αναβλήθηκε το πραξικόπημα κι έτσι ο φόρτος ήταν λιγότερος.

Ταλαιπωρία όμως για το τηλεφωνικό κέντρο,
αμέτρητοι φίλοι και συγγενείς ρωτούσαν αλαφιασμένοι
«προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;» πρωί πρωί.

Κατανοώντας για ακόμα μία φορά την αγωνία του ψηφοφόρου του,
την ανασφάλειά του περί του «τι μας ξημερώνει»
καθώς και το κοινό του περί δικαίου του αίσθημα,
το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη αναλαμβάνει
να εξηγήσει στον πολίτη ορισμένα θέματα φυσικής ιστορίας και τάξεως.

Με υψηλό αίσθημα ευθύνης,
το Υπουργείο ανακοινώνει την κυκλοφορία
του δεύτερου τεύχους του μονοσέλιδου εκπαιδευτικού φυλλαδίου
με τον εύγλωττο τίτλο «Η εκπαίδευσις του πολίτου»,

στόχος του οποίου είναι η εκπαίδευσις του πολίτου
ώστε να κατανοεί ευκόλως και αμέσως πως ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός
και οι υπηρεσίες του Υπουργείου ειδικότερα

εργάζονται πυρετωδώς και αδιαλλείπτως για το καλό του
και μόνον το καλό του.
Καλά, και για το καλό του τόπου.

Το δεύτερο τεύχος του εν λόγω μονοσέλιδου φυλλαδίου
δύνασθε να αναγνώσετε ή να μεταφορτώσετε ως pdf,
κάνοντας κλικ ή ταπ ή ό,τι άλλο θέλετε
στην ακόλουθη μικρογραφία.

Η εκπαίδευσις του πολίτου, τεύχος 2 (pdf)


Σουήτ σάμμερ

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Άρωμα πεπαλαιωμένου αντηλιακού στον καυτό αέρα.
Πλούσια κοιτάσματα αργού πετρελαίου ανάμεσα στα βότσαλα.
Παιχνιδιάρικα κελαρύσματα του αστείρευτου ποταμού Ιδρώτα.
Αγνός βιολογικός ερυθρός χρωματισμός του σώματος.

Αχ, πόσο μου έλειψες, γλυκό καλοκαιράκι!


Υπόμνημα

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Όταν θα έρθει και για μένα η στιγμή
για πάντα να χαθώ
στον άνεμο ή στη γη ή και στα πέλαγα

ας μείνει κάπου ένα σύμβολο μονάχα
να νιώθουν πως μπορούν να μου μιλούν
όσοι με αγάπησαν
ακόμα κι αν δεν με συνάντησαν ποτέ.


Βραχογραφία

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Με το βράχο έχουμε μεγαλώσει παρέα. Τον θυμάμαι από τότε που νομίζω πως με θυμάμαι. Χαίρομαι σαν περνάω από εκείνο το σημείο και βλέπω πως είναι ακόμα εκεί, νιώθω σα να βλέπω ένα φίλο που μου λέει πως όλα πάνε καλά και θα πάνε ακόμα καλύτερα.

Ο βράχος είναι μια σταθερά της γειτονιάς μου· επειδή όμως μερικές φορές τρελαίνομαι για υπερβολές, ο βράχος είναι και μια σταθερά της ζωής μου. Έχει επιβιώσει αλλαγών δημοτικών αρχών, αναπλάσεων πεζοδρομίων, καθώς και ανακαινίσεων οικιών.

Την τελευταία φορά όμως που τον είδα, δίπλα του ήταν κάποια μαδέρια κι ένας σωρός μπάζα· τρόμαξα. Νομίζω πως διέκρινα κι ένα τραύμα στην άκρη του, ελπίζω να έκανα λάθος, η ώρα ήταν περασμένη και το φως λιγοστό. Μα αν έχω δίκιο; Πάντα σκεφτόμουν πως η ύπαρξή του θα διαρκούσε πολύ περισσότερο από τη δική μου και τώρα φοβάμαι πως μια μέρα θα περάσω και θα λείπει. Ίσως εκείνη τη μέρα να ρωτήσω τους γείτονες μήπως τον είδαν, ίσως μου απαντήσουν πως λείπει σε ταξίδι για δουλειές. Ασφαλώς και θα τους πιστέψω.

Μα ποιος λόγος υπάρχει για να μείνει στη θέση του; Αν πω «αφήστε τον ήσυχο, είναι ο αγαπημένος μου βράχος», με βλέπω να μετράω βράχους για να κοιμηθώ, φορώντας τη λευκή ρόμπα με τα πολύ μακριά μανίκια. Τόσες πέτρες έχει η γη, δε χάθηκε ο κόσμος για μερικές λιγότερες, έτσι δεν είναι; – ίσως και να είναι έτσι.

Ο βράχος έχει πάντοτε για συντροφιά του αγριόχορτα· ιδιαιτέρως παγωμένα της τελευταίες μέρες. Φέτος όμως είναι η πρώτη φορά που ανυπομονώ να δω τους ανοιξιάτικους επισκέπτες του, τρυφερά χαμομήλια και ανέμελες παπαρούνες, επιζητώντας μια επιβεβαίωση: πως δεν είναι τα πάντα τόσο βραχύβια όσο οι άνθρωποι.


Αρέσει σε %d bloggers: