Ανήμερα Μαύρη Παρασκευή

Παρασκευή, 25 Νοέμβριος 2016

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, ενθουσιασμός σε όλο το έθνος, ενθουσιασμός σε όλο το κράτος· χαίρετε!

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, μας το θυμίζουν σποτάκια, μπανεράκια, smsάκια σε ακατάλληλες ώρες, σε λίγο θα μας χτυπήσει την πόρτα ο γαλατάς μαζί με τον εφοριακό και τον εισαγγελέα για να μας πάρουν αγκαζέ και σηκωτούς ταυτόχρονα να μας πάνε να ψωνίσουμε δι’ υπόθεσίν μας.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, κι εμείς θα πάμε να στηθούμε έξω από τ’ αποκαΐδια στη Μόρια, περιμένοντας αγόγγυστα στην ουρά με το αριστερό πρόσημο, ελπίζοντας πως θα προλάβουμε πριν από τους άλλους να αγοράσουμε ανθρωπιά σε μισή τιμή, αλληλεγγύη σε τιμές σοκ, συμπόνια σε έκπτωση, για να έχουμε να επιδεικνύουμε όταν θα τρώμε πασατέμπο παρακολουθώντας ανούσιες κοκορομαχίες στη Βουλή.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, κι εμείς θα τριγυρνάμε με τα καταναλωτικά καροτσάκια μας στις κατεστραμμένες τρύπιες καμμένες σκηνές, αναζητώντας το καλύτερο λευκαντικό που κάνει τους φασίστες αναγκαίο κακό, ζητώντας τις κονσέρβες μνημονίων που μόλις ανοίγουν (να τη!) πετιέται από μέσα η ανάπτυξη, παζαρεύοντας για λίγη ακόμα ασφάλεια με αντάλλαγμα ακόμα λιγότερη ελευθερία.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, μια μητέρα και το παιδί της δεν πρόλαβαν να μάθουν τι είναι αυτή η γαμημένη Μαύρη Παρασκευή, μα έτσι κι αλλιώς δεν ήταν στο τάργκετ γκρουπ του τμήματος πωλήσεων, σιγά τώρα, πρόσφυγες σε καταυλισμό, δυο κεφάλια λιγότερα, πού έχω την πιστωτική μου, άραγε θα μας κάνουν και δόσεις, έκρηξη προσφορών στα καταστήματά μας, έκρηξη φιάλης υγραερίου λένε οι πρώτες ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, κάρτα μέλους έχετε;

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, σωρός τα νέα προϊόντα (μόνο για σήμερα στις χαμηλότερες τιμές της αγοράς), σορός στα νέα και σήμερα για τις ανάγκες της Αγοράς, μη σκέφτεσαι, τρόμαξε, αγόρασε, όλα θα πάνε καλά, την απόδειξή σας μην ξεχάσετε, α ναι, παραλίγο να την ξεχάσω, απαθής η αστυνομία παρακολουθούσε την επίθεση των χρυσαυγιτών στον καταυλισμό, αν μπορούσατε να μου κουβαλήσετε τα ψώνια με το περιπολικό όλα θα πάνε καλά.

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή, δεν ξέρω αν μπορεί να γίνει πιο Παρασκευή, αλλά έχει γίνει ήδη πιο μαύρη, με το καίριο ερώτημα από τις φλόγες να μουτζουρώνει την ατμόσφαιρα:

Μείνατε ευχαριστημένοι από την επίσκεψή σας; Βρήκατε αυτό που ψάχνατε; Κατάλογό μας θέλετε;

Ξημερώνει Μαύρη Παρασκευή.

Advertisements

Ζεστό τραγούδι

Πέμπτη, 5 Δεκέμβριος 2013

Ακούω τη φωνή σου στα ακουστικά μου.

Μπορεί να μη λες τίποτα,
μπορεί απλώς να μουρμουρίζεις,
μπορεί να ακούω ασυναρτησίες
και να ντρέπομαι να το παραδεχτώ
ακόμα και σ’ εμένα.

Μα είναι μια φωνή με την οποία μπορώ να αντέξω το κρύο του χειμώνα·
μια φωνή που νανουρίζει τους φόβους μου και τους διώχνει μακριά·
μια φωνή που μου κάνει παρέα στις νυχτερινές μου περιπλανήσεις
σε δρόμους και σκέψεις.

Δυναμώνω την ένταση
και χάνομαι
στη θερμοκρασία των ήχων.


Από το ύψος των ματιών

Τετάρτη, 13 Νοέμβριος 2013

Μπαίνει στο βαγόνι. Κάθεται ανακούρκουδα μπροστά στις πόρτες που δεν ανοίγουν, κρατώντας κάτι στα χέρια του, σχεδόν στην αγκαλιά του. Το βλέμμα του χαμηλά. Φαντάζομαι πως το μόνο που βλέπει είναι πόδια, παπούτσια, ρόδες ποδηλάτων, σκόνη στο πάτωμα.

Περνάμε σταθμούς και σταθμούς κι αυτός εκεί. Δεν βλέπει έξω, δεν τον βλέπουν απ’ έξω. Επιβάτες μπαίνουν στο βαγόνι και ξαφνιάζονται, ρίχνουν ματιές και συνεχίζουν σαν κάθε μέρα. Ο κόσμος στριμώχνεται γύρω του μα αυτός εκεί, στην ίδια θέση ακίνητος, κρατώντας το χώρο του.

Μόνο όταν κάποια στιγμή φτάνει στον προορισμό του, σηκώνεται σιγανά και βγαίνει στην αποβάθρα. Και μένεις να αναρωτιέσαι τι αλήθεια έβλεπε από το ύψος των ματιών του, αν τελικά έβλεπε κάτι εκτός από μέσα του.


Μηδέν σαράντα εννιά

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

Ταξίδεψα.
Γύρισα πίσω στον χρόνο.

Σχεδίασα πάλι τις διαδρομές,
έκανα πάλι τα ταξίδια,
γεύτηκα πάλι τα φαγώσιμα,
ήπια πάλι τα ποτά.

Χαμογέλασα πάλι στις γιορτές,
έψαξα πάλι για δώρα,
κουράστηκα πάλι στη βαβούρα,
μέτρησα πάλι αγκαλιές.

Μουσκεύτηκα πάλι στις μπόρες,
συγχύστηκα πάλι στους τσακωμούς,
χάθηκα πάλι στους δρόμους,
ξεφύσηξα βαριούς αναστεναγμούς.

Μα όπως πάλι έζησα τα ξεχωριστά,
έτσι τα καθημερινά μου ξαναγνώρισα.
Περιηγητής δίχως ν’ αλλάξω θέση,
με την αριθμομηχανή για οδηγό.

Ταξίδεψα με τον μηδέν σαράντα εννιά,
στη μακρινή τη θάλασσα της Γουγουπουσού.


Θερινή μελαγχολία

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Βρέθηκα σε μια αποβάθρα χωρίς κόσμο, με τους συρμούς να έχουν απομακρυνθεί σε απόσταση ησυχίας. Μοναδική παρέα η μουσική που γέμιζε από τα ηχεία του σταθμού την υπόγεια καθημερινότητά μου.

Μια μελαγχολική μουσική που αυθόρμητα αποφάσισε να ξεχυθεί στον άδειο χώρο. Μια μελαγχολική αφιέρωση για τα χαμένα δρομολόγια, για τα ταξίδια που δεν έγιναν, για τα προσωπικά μας όνειρα που ξεθωριάζουν την ώρα που προστατεύουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα.

Μια μουσική που μελαγχολούσε περιμένοντας τους επόμενους επιβάτες, ναρκώνοντας με άπλετο θαμπό φως ακόμα ένα ζεστό καλοκαίρι.


Αρέσει σε %d bloggers: