Κουρεύοντας το παράδοξο

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Κάτσε να σου πω, κάτσε να σου πω!
Αν ο κουρέας είναι αυτός που κουρεύει όλους όσους δεν κουρεύουν τον εαυτό τους,
τότε ποιος

Τόσα χρόνια στον ίδιο κουρέα.
Πώς λέμε «σόι πάει το βασίλειο»;
Πώς λέμε «το μήλο κάτω απ’ τη μηλιά θα πέσει»;
Πώς λέμε-

Κατάλαβες τώρα, ή περίπου, σίγουρα.
Τόσα χρόνια το ίδιο ψαλίδι, τόσα χρόνια το ίδιο μαγαζί,
τόσα χρόνια η ίδια ανοιχτή τηλεόραση, τόσα χρόνια τα ίδια αστεία.

Κι εγώ να συνεχίζω να πηγαίνω εκεί
και κάθε φορά να λέω πως
«αυτή η φορά είναι η τελευταία,
την επόμενη φορά θα πάω σε άλλον κουρέα»
και -μάντεψε!- την επόμενη φορά (θα) είμαι πάλι εκεί.

Μέχρι και ο καθρέφτης με πήρε είδηση
και την ώρα που κοιταζόμασταν
μου ψιθύρισε στα κατάβαθα του νου
«παράδοξο είναι
που πιστεύεις ότι κάποτε θα αλλάξεις τη ζωή σου
ενώ δεν μπορείς ούτε κουρέα να αλλάξεις»

και τελικά

-σε άλλα νέα σήμερα, μήπως ξέρεις ποιος κουρεύει τον κουρέα;

Advertisements

Σιέλ αλέρτ

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Έτσι μια μέρα ξαφνικά
θα φορέσουμε όλοι τις γαλάζιες πυτζάμες μας
θα εξαφανιστούμε χωρίς να αποχαιρετίσουμε κανέναν
και θα προσπαθήσουμε να χαθούμε κάπου μακριά

εκεί που όλοι θα κυκλοφορούμε με τις γαλάζιες πυτζάμες μας
κι όσα σιέλ αλέρτ κι αν μας αναζητούν από τα μεγάφωνα
εμείς θα ζούμε με την ελπίδα ότι
ποτέ δε θα γυρίσουμε πίσω στο παρόν.


Μισοάδειο

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Ξαφνικά σηκώθηκες και πήρες το μπουκάλι κι ένα ποτήρι·
κι όσο γέμιζες το ποτήρι σου
τόσο το έβλεπα συνεχώς καθόλου να μη γεμίζει,
μόνο το παρατηρούσα με θλίψη
να γίνεται ολοένα και πιο μισοάδειο

και πάντα στο ερώτημα η απάντηση θα είναι «μισοάδειο»

ποτέ δε θα ξαναρωτήσω κι έτσι ποτέ δεν θα μου πεις
αν είναι καταπίεση συμπυκνωμένη
ή αν είναι η χαρά της μοναξιάς
ή απλώς μια νέα συνήθεια που πρέπει να αποδεχτώ

μα θα έχω μια ακόμα εικόνα σου
ένα ποτήρι που όλο γεμίζει μισοάδειο.


Ο θάνατος της πολυθρόνας

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Κάποια μέρα πέθανε τελειωτικά.

Σε όσους το είπα, έμειναν με ανοιχτό το στόμα. Αφού το έκλεισαν, ρώτησαν κάπως απολογητικά: «Μα καλά, δεν είχε πεθάνει εδώ και καιρό;».

Για να πω την αλήθεια, οφείλω να τους δικαιολογήσω. Μερικοί άνθρωποι νομίζουμε ότι ακόμα ζούμε, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε πεθάνει αλλά κανείς δεν μας έχει ενημερώσει για το συμβάν.

Έτσι και στην εν λόγω περίπτωση.
Χρόνια τώρα περνούσε μια ζωή στην πολυθρόνα. Ύπνος, φαΐ, πολυθρόνα, όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά, αλλά με την πολυθρόνα να είναι υποχρεωτικά αναπόσπαστο (σχεδόν κυριολεκτικά) μέρος της ημερήσιας ρουτίνας. Κόσμος έμπαινε κι έβγαινε, κόσμος μιλούσε ή χαιρετούσε, μα η φιγούρα στην πολυθρόνα παρέμενε ασυγκίνητη. Με τον καιρό κανείς μας δεν πρόσεχε πια ότι κάποιο ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιούσε την πολυθρόνα, όπως και κανείς μας δεν το αναζητούσε.

Όταν ο γιατρός ολοκλήρωσε την εξέταση και γύρισε να μας πει «ζωή σε λόγου σας», ξαφνιαστήκαμε που τελικά δεν κοιμόταν όπως νομίζαμε.

Την πολυθρόνα τη βγάλαμε έξω στο πεζοδρόμιο να την πάρει κάνας περαστικός. Μόνο τότε μπορέσαμε να συνειδητοποιήσουμε την απώλεια.


Λίγο ακόμα καλοκαίρι

Τρίτη, 16 Ιουλίου 2013

Θόρυβος ασταμάτητος στο μυαλό μου.
Ελάχιστο φως από τις γρίλιες.

Ίσως έτσι περνάει ο καιρός και σου μοιάζω μόνος. Ίσως πότε δε θα γινόταν αλλιώς.

Σ’ το έχω ξαναπεί νομίζω, κάπως έτσι περνάει λίγο ακόμα καλοκαίρι.


Αρέσει σε %d bloggers: