Καλέστε το μηδέν

Τετάρτη, 19 Δεκέμβριος 2012

Φτάνω στην είσοδο του μετρό.

Οι επισφαλώς εργαζόμενοι της μιας εταιρείας στα δεξιά της εισόδου μού χαρίζουν δωρεάν νουμεράκια και δώρο-μπόνους-κάτι-που-δεν-δίνω-σημασία στην κάρτα μου.
Οι επισφαλώς εργαζόμενοι της άλλης εταιρείας στα αριστερά της εισόδου μού χαρίζουν δωρεάν νουμεράκια και δώρο-μπόνους-κάτι-που-δεν-δίνω-σημασία στην κάρτα μου.

Ανάμεσα τους, ένας κύριος επισφαλώς ζων σε χαρτόνια στο δρόμο με τενεκεδάκι στα χέρια και χωρίς μέλλον στα μάτια ζητάει την όποια βοήθεια.

Κι όλοι εμείς οι ασφαλώς εργαζόμενοι κι ασφαλώς ζώντες μαζευόμαστε τα νουμεράκια γύρω από τα δωρεάν νουμεράκια μπας κι αποφύγουμε τη σκέψη πως όσο πληθαίνουν τα μνημόνια τόσο θα πληθαίνουν τα χαρτόνια, πως ίσως δεν είμαστε τόσο ασφαλώς όσο πιστεύουμε.

Πόσα δωρεάν νουμεράκια ισοδυναμούν με μια τυρόπιτα; Πόσα οικονομικά πακέτα ισοδυναμούν με μια διακοπή ρεύματος; Πόσες υποκλοπές ισοδυναμούν με μια έξωση; Μην το ψάχνεις, σκόρπιες σκέψεις χωρίς προφανή ειρμό, ίσα για να ξεφύγουμε μερικά δευτερόλεπτα απ’ το παρόν.

Κι όμως, η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία· ποτέ δεν ξέρεις, ίσως να έχουμε απεριόριστες κλήσεις προς την Κόλαση. Ασφαλώς.


Η αφορμή της Βάλιας

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Δυο βήματα κι επέστρεψε.

– Πώς σε λένε; τη ρώτησε.
– Βάλια, απάντησε εκείνη, ενώ ταυτόχρονα κοίταζε κάπως αμήχανα τη φίλη της. Δεν έδειχναν να ενοχλούνται, μάλλον το κρυφοδιασκέδαζαν.
– Πολύ ωραίο όνομα, σχολίασε αυτός. Και πάρα πολύ ωραίο χαμόγελο, συνέχισε, καθώς εκείνη είχε χαμογελάσει ολόκληρη με τη φιλοφρόνησή του.

Φαινόταν ότι ήθελε να μείνει κοντά σ’ αυτή την παρέα όσο περισσότερο μπορούσε. Αντάλλαξαν μερικές κουβέντες. Τελικά:
– Σ’ ευχαριστώ που μ’ έκανες να χαμογελάσω κι εγώ, της είπε. Χρόνια έχω να χαμογελάσω. Δεν είναι εύκολο.

Την ευχαρίστησε ξανά, της ευχήθηκε για τις γιορτές, του αντευχήθηκε, οι δρόμοι τους χώρισαν στην επόμενη αποβάθρα.

Δεν ξέρω τι ήταν εκείνη, δεν ξέρω ποιος ήταν αυτός. Εκείνη έτυχε να αναφέρει όνομα, εκείνος έτυχε να αναφέρει ιδιότητα: άστεγος.

Τα κέρματα που εκείνη είχε αφήσει νωρίτερα στο χέρι του, όχι μόνο βοήθεια αλλά κι αφορμή, να μιλήσει με κόσμο, ν’ ακούσει την ίδια του τη φωνή, ν’ ακούσει τις ίδιες του τις σκέψεις για να σιγουρευτεί πως βρίσκονται ακόμα μαζί του κι ας ξεπαγιάζουν τις νύχτες. Να σιγουρευτεί πως παραμένει άνθρωπος.

Κι εγώ μες στο κουκούλι μου να μην αναπνέω πάρα μόνο να παρακολουθώ, να μη βλέπω παρά μόνο να νιώθω, να χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι που τρυπούν το δικό τους κουκούλι και ομορφαίνουν έστω και για μια στιγμή με μια κίνηση τον κόσμο.

Κανείς δεν μπορεί να βεβαιώσει πως οι σκέψεις του δεν ξεπάγιασαν κι εκείνη τη νύχτα όπως και τις προηγούμενες. Ελπίζω μόνο πως κάπου σε μια άκρη τους θα υπήρχε μια λέξη που θα έδινε φως, έστω και για μια στιγμή:

Βάλια, δηλαδή ευτυχία.


Αναπλήρωση

Κυριακή, 6 Ιουλίου 2008

Αναπλήρωση χαμένων ωρών – στο σχολείο ίσως και να μπορεί να γίνει, πάντοτε όμως ίσως.

Στη ζωή αντιθέτως δεν υπάρχει καν αυτό το ίσως· απλά παίρνεις μια κολλητική ταινία, παίρνεις το κομμένο φιλμ της πραγματικότητάς σου, τεντώνεις όσο μπορείς το τότε, τεντώνεις όσο μπορείς το τώρα, και προσπαθείς να τα φέρεις όσο πιο κοντά γίνεται, ελαττώνοντας το κενό.

Με τη σκέψη στις καλύτερες προβολές προσεχώς.


Αυτόχειρ εκ προθεσμίας

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις,
μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες·
όλο και περισσότερες.

Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά,
παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται.

Το τέλος αναμενόμενο:
με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό.
Μάταια.


Λιώνοντας σόλες

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2008

Δίχως σημαία κι από μπλογκ σε μπλογκ
μοίραζα σήμερα λοιπόν τα βήματά μου
να ‘τανε κι όλοι οι χωρισμένοι μια γροθιά
θα ‘ταν ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου

«…να περνάει η ώρα», είπε ο λαγός στο λιοντάρι.


Αρέσει σε %d bloggers: