Γεωμετρία

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Η ζωή μας κάνει κύκλους
λένε

κι όσο αυτό διαρκεί
τόσο δημιουργούνται και καταστρέφονται ακόμα μικρότεροι κύκλοι
συνέχεια και συνέχεια

και να ‘μαι τώρα εδώ
να αγχώνομαι
και να φοβάμαι
ότι ίσως έφτασε ένας ακόμα κύκλος στο τέλος του

και να υπολογίζω τα χρόνια από την έναρξή του
να αναρωτιέμαι αν πρέπει όντως να τον κλείσω
ή να τον κρατήσω ανοιχτό
βάζοντας τα δυνατά μου
κι επιστρέφοντας στην επιφάνεια

ψάχνοντας την απάντηση
στο ερώτημα
αν η καταστροφή ενός κύκλου
μπορεί να εκτρέψει παράλληλες ευθείες
ώστε να αποκτήσουν αμέτρητα σημεία τομής

πόσο μάλλον να ταυτιστούν

κι έτσι ο ύπνος καθυστερεί
μέσα σε νυχτερινές σκέψεις
κι έτσι η μέρα προσπαθεί να ξεφύγει
από τις τρικλοποδιές της νύχτας

κι όλα προς το παρόν καταλήγουν
σε ένα
ίσως

Advertisements

Οι μέσα μας κύκλοι

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

Κάποτε θα συνέβαινε.

Όχι, λάθος διατύπωση· ήδη συνέβαινε, αλλά αργά-αργά, με το συνηθισμένο τρόπο που γίνονται οι αλλαγές πάνω μας και μέσα μας.
Με το συνηθισμένο τρόπο που γίνονται οι αλλαγές για να μην τρομάξουμε αντικρίζοντάς τις, ακόμα κι αν τις έχουμε ήδη αντιληφθεί.

Πάμε πάλι:
Κάποτε θα ερχόταν η στιγμή της συνειδητοποίησης.

Η στιγμή που παύεις να υποθέτεις, η στιγμή που δεν μπορείς να κρυφτείς από τον εαυτό σου, η στιγμή που η αλήθεια εμφανίζεται μπροστά σου και σου χαμογελά παιχνιδιάρικα.

Απλώς δεν ήξερα πότε.

. . .

Η στιγμή ήρθε.

Και τότε βγήκες από μέσα μου, με κοίταξες κι εγώ πάγωσα.
Όχι, πάλι λάθος. Εγώ σε κοίταξα κι εγώ πάγωσα.
Εσύ έφυγες, απομακρύνθηκες κι έμεινα με τον εαυτό μου να με παρατηρώ. Έμεινα να με παρακολουθώ να μικραίνω, να ταξιδεύω δεκαετίες πίσω, να πηγαίνω και να γυρίζω από το σχολείο. Έμεινα να βλέπω το παρόν μου με μάτια που έρχονταν από το παρελθόν.

Αν ήταν εδώ τα παιδιά, θα σκέφτονταν πως οι γονείς είχαν τσακωθεί, θα στενοχωριόνταν, θα ανησυχούσαν, θα ένιωθαν έναν κόμπο στο λαιμό και θα κοιμόνταν με περισσότερες σκιές από όσες συνήθως.

Αν ήταν εδώ τα παιδιά, ποτέ δεν θα μάθαιναν πως πολύ σύντομα όλα θα γίνονταν όπως πριν, ποτέ δεν θα μάθαιναν πως οι άνθρωποι γνωρίζονται καλύτερα μέσα από τις αντιθέσεις, ποτέ δεν θα μάθαιναν πως ο κόμπος δεν βρισκόταν μόνο στο δικό τους λαιμό.

Η στιγμή ήρθε.

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι έγινα εσύ.
Η στιγμή που δεν μπορούσα πλέον να σου ξεφύγω.
Η στιγμή που δεν μπορούσα πλέον να μου ξεφύγω.

Τώρα πια το γνωρίζω.
Κάποια στιγμή θα κλείσω κι εγώ έναν κύκλο, γυρεύοντας αιωνίως αφορμή να βγω στην επιφάνεια, να παγώσω το χρόνο και να απομακρυνθώ.

Εκείνη τη στιγμή, να δεις που θα γεννηθεί μια σκέψη που θα αρχίζει κάπως έτσι:

«Κάποτε θα συνέβαινε».


Παράπονο

Κυριακή, 26 Δεκέμβριος 2010

Πόσες φορές θα γεννηθώ σ’ αυτόν τον κόσμο
πόσες φορές για να τους σώσω απ’ το κακό
αφού διαρκώς με οδηγούν στον ίδιο δρόμο
που όλως τυχαίως καταλήγει στο σταυρό

Κάθε φορά το συλλογίζομαι για ώρα
κάτι πηγαίνει στην υπόθεση στραβά
κι ενώ αρχικά με υποδέχονται με δώρα
στο τέλος φεύγω με στεφάνια αγκαθωτά

Σ’ αυτό το έργο πρωταγωνιστής φαντάζω
στο ίδιο έργο κι όμως πάλι θεατής
κι όσο σωτήριες αλήθειες τους φωνάζω
αυτοί απαντάνε «φύγε τώρα να σωθείς»

Α ρε πατέρα, τα κατάφερες και φέτος
εσύ στα σύννεφα κι εγώ ξανά στη γη
εγώ ρακένδυτος αλήτης να ‘μαι σκέτος
κι εσύ στην άνεση και μέσα στη χλιδή

Το σκέφτομαι ήδη το πικρό μου το ποτήρι
τον πόνο, το αίμα κι όλες τις ταλαιπωρίες
τη μάνα σέβομαι, σου κάνω το χατίρι
αλλιώς θ’ αρχίνιζα τις χριστοπαναγίες.


Υπόμνημα

Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2009

Όταν θα έρθει και για μένα η στιγμή
για πάντα να χαθώ
στον άνεμο ή στη γη ή και στα πέλαγα

ας μείνει κάπου ένα σύμβολο μονάχα
να νιώθουν πως μπορούν να μου μιλούν
όσοι με αγάπησαν
ακόμα κι αν δεν με συνάντησαν ποτέ.


Αποφασιστικότητα

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Πάνε σαράντα τρία χρόνια που έχω πάρει αυτή την απόφαση. Είναι πολύ σπουδαία απόφαση βλέπεις, είναι μια απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή μου.

Εδώ και σαράντα τρία χρόνια, η απόφαση αυτή πραγματοποιείται αύριο. Φαντάζομαι πως καταλαβαίνεις. Η πραγματοποίηση μιας τέτοιας απόφασης δεν επιδέχεται καθυστερήσεις. Τα πάντα γίνονται αμέσως. Κι αν ίσως υπάρχει λίγη παραπάνω σκέψη πριν από την πραγματοποίηση, αυτή δεν αποσκοπεί παρά στη βελτίωση των συγκυριών.

Κυρίως όμως αποφασιστικότητα και αμεσότητα. Εξάλλου είναι τα στοιχεία που με χαρακτηρίζουν, σαράντα τρία χρόνια. Θα σου έλεγα κι άλλα, αλλά φαντάζομαι πως μπορείς να κάνεις υπομονή. Μέχρι αύριο· αφού ξέρεις, όταν λέω αύριο, το εννοώ.


Αρέσει σε %d bloggers: