Τικ τακ τικ τακ στοπ

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ξέρεις πώς είναι, βγάζει το ρολόι του ο Μέγας Χρονομέτρης, το χαζολογάει λίγο έτσι για το εφέ και ξαφνικά φωνάζει «Τέλος χρόνου!» και δείχνει εκείνον ή εκείνη κι εσύ μετράς μείον ένα.

Άσε που κάνει ένα βηματάκι και κατεβαίνει μια γενιά κι ύστερα κάνει άλλο ένα βηματάκι και κατεβαίνει ακόμα μια γενιά και σχεδόν νιώθεις την παγωνιά δίπλα σου.

Και ναι, το ξέρεις πως ρολόι είναι και κάποια στιγμή θα σταματήσει, μα προσπαθείς να σκεφτείς πως ο χρόνος πέρασε γεμάτος κι όχι άδειος, πέρασε σχεδόν συμπυκνωμένος κι όχι ανούσιος, ήταν χρόνος που και το κάθε του δευτερόλεπτο άξιζε, και ψάχνεις φωτογραφίες έτσι για να πεις στον εαυτό σου πως «ναι, καλά θυμάμαι».

Κάπως έτσι συνεχίζεις τελικά, με αφαιρέσεις που αυξάνονται, με παγωνιές που πλησιάζουν, με αναμνήσεις που θέλεις να διατηρείς, με τη σκέψη στο ρολόι μα και μακριά απ’ αυτό, με λόγια που ίσως δεν καταφέρνεις να βρεις, ελπίζοντας πως τουλάχιστον θα έχεις κι εσύ γεμίσει το χρόνο σου.

Ξέρεις, τικ τακ τικ τακ…

Advertisements

Τυφλόμυγα

Σάββατο, 20 Δεκέμβριος 2014

Είναι που τις τελευταίες ημέρες νιώθω μια κούραση,
είναι που νιώθω πως προσπαθώ κάπως περισσότερο,
είναι που πιάνω τον εαυτό μου να μισοκλείνει τα μάτια
ελπίζοντας.

Σήμερα ξεκούραση
κι όμως έχω αρχίσει να το πιστεύω,
κάτι δεν πάει καλά.

Πλησιάζω,
απομακρύνομαι,
ξαναδοκιμάζω,
-μα έτσι ξαφνικά;-
λες;

Ψάχνω στο ίντερνετ,
(η αναζήτηση της απελπισίας)
βρίσκω και διαβάζω,
νευρικό γέλιο από τις περιγραφές,
κλείσιμο σελίδας.

Δευτέρα, υπόσχομαι στον εαυτό μου,
ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να εξελιχθεί,
ποτέ δεν ξέρεις πόσο ξαφνικά-

Σκοτάδι.


Ο θάνατος της πολυθρόνας

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Κάποια μέρα πέθανε τελειωτικά.

Σε όσους το είπα, έμειναν με ανοιχτό το στόμα. Αφού το έκλεισαν, ρώτησαν κάπως απολογητικά: «Μα καλά, δεν είχε πεθάνει εδώ και καιρό;».

Για να πω την αλήθεια, οφείλω να τους δικαιολογήσω. Μερικοί άνθρωποι νομίζουμε ότι ακόμα ζούμε, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε πεθάνει αλλά κανείς δεν μας έχει ενημερώσει για το συμβάν.

Έτσι και στην εν λόγω περίπτωση.
Χρόνια τώρα περνούσε μια ζωή στην πολυθρόνα. Ύπνος, φαΐ, πολυθρόνα, όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά, αλλά με την πολυθρόνα να είναι υποχρεωτικά αναπόσπαστο (σχεδόν κυριολεκτικά) μέρος της ημερήσιας ρουτίνας. Κόσμος έμπαινε κι έβγαινε, κόσμος μιλούσε ή χαιρετούσε, μα η φιγούρα στην πολυθρόνα παρέμενε ασυγκίνητη. Με τον καιρό κανείς μας δεν πρόσεχε πια ότι κάποιο ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιούσε την πολυθρόνα, όπως και κανείς μας δεν το αναζητούσε.

Όταν ο γιατρός ολοκλήρωσε την εξέταση και γύρισε να μας πει «ζωή σε λόγου σας», ξαφνιαστήκαμε που τελικά δεν κοιμόταν όπως νομίζαμε.

Την πολυθρόνα τη βγάλαμε έξω στο πεζοδρόμιο να την πάρει κάνας περαστικός. Μόνο τότε μπορέσαμε να συνειδητοποιήσουμε την απώλεια.


Όλο και πιο μακριά

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2012

Το κράτος μου είναι ένα κράτος πρόνοιας.

Προνοεί ώστε να παραμένει ακλόνητο, παίζοντας με τους εκλογικούς νόμους.
Προνοεί ώστε να μην ασχολείται με όσους έχουν ανάγκη, απομακρύνοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Προνοεί ώστε να μη συγκρούεται με τους θύτες, κατηγορώντας τα θύματα.
Προνοεί ώστε να μη χρονοτριβεί στην πρόληψη, προωθώντας την καταστολή.
Προνοεί ώστε να μη λερώνει τα χέρια του με αίμα, αφήνοντας τέτοιες αποστολές σε εξωτερικούς συνεργάτες.
Προνοεί ώστε να κρύβει το μίσος που στάζουν τα λόγια του, τυλίγοντάς τα με φόβο.

Χαίρομαι που ζω σε κράτος πρόνοιας.

Απλώς να, κάθε φορά που αυτό το κράτος πρόνοιας εκφράζει έμπρακτα το ενδιαφέρον του, αναρωτιέμαι πόσα χρόνια απομακρυνόμαστε από την προσπάθειά μας να γίνουμε άνθρωποι.


Μίσους ξενιστής

Τρίτη, 24 Απρίλιος 2012

Στην αρχή μίσησα όσους ήταν από άλλη χώρα· για τη χώρα μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα της χώρας μου. Όμως…

Αργότερα μίσησα όσους ήταν από άλλο νομό· για τον νομό μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα του νομού μου. Όμως…

Μίσησα όσους ήταν από άλλη πόλη· για την πόλη μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα της πόλης μου. Όμως…

Μίσησα όσους ήταν από άλλη γειτονιά· για τη γειτονιά μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα της γειτονιάς μου. Όμως…

Μίσησα όσους ήταν από άλλη πολυκατοικία· για την πολυκατοικία μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα της πολυκατοικίας μου. Όμως…

Μίσησα όσους ήταν από άλλον όροφο· για τον όροφό μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα του ορόφου μου. Όμως…

Μίσησα όσους ζούσαν σε διπλανά διαμερίσματα· για το διαμέρισμά μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα του διαμερίσματός μου. Όμως…

Μίσησα όσους ζούσαν στα άλλα δωμάτια· για το δωμάτιό μου ήταν ξένοι. Τους εξολόθρευσα και θαύμασα την καθαρότητα του δωματίου μου. Όμως…

…το μόνο που έχω πια για να μισήσω είναι το πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη. Θα το εξολοθρεύσω και θα μπορέσω επιτέλους χωρίς κανέναν περισπασμό να θαυμάσω την καθαρότητα της σκέψης μου.

Όμως;…


Αρέσει σε %d bloggers: