Τυφλόμυγα

Σάββατο, 20 Δεκέμβριος 2014

Είναι που τις τελευταίες ημέρες νιώθω μια κούραση,
είναι που νιώθω πως προσπαθώ κάπως περισσότερο,
είναι που πιάνω τον εαυτό μου να μισοκλείνει τα μάτια
ελπίζοντας.

Σήμερα ξεκούραση
κι όμως έχω αρχίσει να το πιστεύω,
κάτι δεν πάει καλά.

Πλησιάζω,
απομακρύνομαι,
ξαναδοκιμάζω,
-μα έτσι ξαφνικά;-
λες;

Ψάχνω στο ίντερνετ,
(η αναζήτηση της απελπισίας)
βρίσκω και διαβάζω,
νευρικό γέλιο από τις περιγραφές,
κλείσιμο σελίδας.

Δευτέρα, υπόσχομαι στον εαυτό μου,
ποτέ δεν ξέρεις πώς μπορεί να εξελιχθεί,
ποτέ δεν ξέρεις πόσο ξαφνικά-

Σκοτάδι.


Της πόλης οι αγωνίες

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

– Τι είπε ο ένας τοίχος στον άλλο;
– Θα σε συναντήσω στη γωνία!

[Χα, καλό!]

Ύστερα όμως ήρθε ο φράχτης ο μεγάλος.
Κι εμείς, κοίτα να δεις, ζηλέψαμε κι αρχίσαμε να στήνουμε τους δικούς μας μικρούς φράχτες. Φράχτες κατά τόπους.

Κι έτσι άρχισαν να εξαφανίζονται οι απάνεμες γωνιές στα πεζοδρόμια,
απαγορευμένες πίσω από μεταλλικά πλέγματα.

Για να μην τις κάνουν αποχωρητήριό τους.
Για να μην τις κάνουν σπίτι τους οι άστεγοι.
Ποιος ασχολείται με αόρατους ανθρώπους;

Κι έτσι ο ένας τοίχος δεν κατάφερε ακόμα να συναντήσει τον άλλο.

Μόνο μια ευχή απόμεινε να τραγουδά ο άνεμος
καθώς έβλεπε από μακριά τα πλέγματα:

«Άντε, και καλοί τοίχοι μάγκες»…


Σουήτ σάμμερ

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Άρωμα πεπαλαιωμένου αντηλιακού στον καυτό αέρα.
Πλούσια κοιτάσματα αργού πετρελαίου ανάμεσα στα βότσαλα.
Παιχνιδιάρικα κελαρύσματα του αστείρευτου ποταμού Ιδρώτα.
Αγνός βιολογικός ερυθρός χρωματισμός του σώματος.

Αχ, πόσο μου έλειψες, γλυκό καλοκαιράκι!


Θερινή μελαγχολία

Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

Βρέθηκα σε μια αποβάθρα χωρίς κόσμο, με τους συρμούς να έχουν απομακρυνθεί σε απόσταση ησυχίας. Μοναδική παρέα η μουσική που γέμιζε από τα ηχεία του σταθμού την υπόγεια καθημερινότητά μου.

Μια μελαγχολική μουσική που αυθόρμητα αποφάσισε να ξεχυθεί στον άδειο χώρο. Μια μελαγχολική αφιέρωση για τα χαμένα δρομολόγια, για τα ταξίδια που δεν έγιναν, για τα προσωπικά μας όνειρα που ξεθωριάζουν την ώρα που προστατεύουμε τα προσωπικά μας αντικείμενα.

Μια μουσική που μελαγχολούσε περιμένοντας τους επόμενους επιβάτες, ναρκώνοντας με άπλετο θαμπό φως ακόμα ένα ζεστό καλοκαίρι.


Ο θάνατος της αναζήτησης

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Δε θυμάμαι πια τι αναζητούσα·
αν ήθελα ν’ αγοράσω κάτι
ή αν ήθελα να πουλήσω.

Δε θυμάμαι καν πόσος χρόνος πέρασε
από τότε που θυμόμουν.

Όμως πριν λίγο που έπεσε το βλέμμα μου πάνω τους,
Νεκρές Αγγελίες, διάβασα,
κι αναρωτήθηκα αν ήταν πάντοτε έτσι.


Αρέσει σε %d bloggers: