Τικ τακ τικ τακ στοπ

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Ξέρεις πώς είναι, βγάζει το ρολόι του ο Μέγας Χρονομέτρης, το χαζολογάει λίγο έτσι για το εφέ και ξαφνικά φωνάζει «Τέλος χρόνου!» και δείχνει εκείνον ή εκείνη κι εσύ μετράς μείον ένα.

Άσε που κάνει ένα βηματάκι και κατεβαίνει μια γενιά κι ύστερα κάνει άλλο ένα βηματάκι και κατεβαίνει ακόμα μια γενιά και σχεδόν νιώθεις την παγωνιά δίπλα σου.

Και ναι, το ξέρεις πως ρολόι είναι και κάποια στιγμή θα σταματήσει, μα προσπαθείς να σκεφτείς πως ο χρόνος πέρασε γεμάτος κι όχι άδειος, πέρασε σχεδόν συμπυκνωμένος κι όχι ανούσιος, ήταν χρόνος που και το κάθε του δευτερόλεπτο άξιζε, και ψάχνεις φωτογραφίες έτσι για να πεις στον εαυτό σου πως «ναι, καλά θυμάμαι».

Κάπως έτσι συνεχίζεις τελικά, με αφαιρέσεις που αυξάνονται, με παγωνιές που πλησιάζουν, με αναμνήσεις που θέλεις να διατηρείς, με τη σκέψη στο ρολόι μα και μακριά απ’ αυτό, με λόγια που ίσως δεν καταφέρνεις να βρεις, ελπίζοντας πως τουλάχιστον θα έχεις κι εσύ γεμίσει το χρόνο σου.

Ξέρεις, τικ τακ τικ τακ…


Το ντους

Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

Άνοιξα το νερό και το άφησα να τρέχει πάνω μου καυτό.
Πήρα το σφουγγάρι κι άρχισα.
Ούτε θυμάμαι πόση ώρα πέρασε.
Έτριβα συνέχεια μέχρι που επιτέλους καθαρίστηκα.

Όλο μου το σώμα ένιωθε πια όπως έπρεπε·
είχα διώξει κάθε ίχνος καλοκαιριού από πάνω μου.
Παραλίες, διακοπές, παρέες, ανακαλύψεις,
χαμόγελα, ξενοιασιά, βόλτες, αγκαλιές,
τα πάντα πνίγηκαν ορμητικά στην αποχέτευση.

Το φθινοπωρινό μου δέρμα
είχε έρθει και πάλι στην επιφάνεια
ταχύτατα
όπως άρμοζε στις περιστάσεις,
μίζερο, θλιβερό, κουρασμένο,
να φωνάζει προς κάθε κατεύθυνση
τις ήττες του οχταώρου.


Σιέλ αλέρτ

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Έτσι μια μέρα ξαφνικά
θα φορέσουμε όλοι τις γαλάζιες πυτζάμες μας
θα εξαφανιστούμε χωρίς να αποχαιρετίσουμε κανέναν
και θα προσπαθήσουμε να χαθούμε κάπου μακριά

εκεί που όλοι θα κυκλοφορούμε με τις γαλάζιες πυτζάμες μας
κι όσα σιέλ αλέρτ κι αν μας αναζητούν από τα μεγάφωνα
εμείς θα ζούμε με την ελπίδα ότι
ποτέ δε θα γυρίσουμε πίσω στο παρόν.


Μισοάδειο

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Ξαφνικά σηκώθηκες και πήρες το μπουκάλι κι ένα ποτήρι·
κι όσο γέμιζες το ποτήρι σου
τόσο το έβλεπα συνεχώς καθόλου να μη γεμίζει,
μόνο το παρατηρούσα με θλίψη
να γίνεται ολοένα και πιο μισοάδειο

και πάντα στο ερώτημα η απάντηση θα είναι «μισοάδειο»

ποτέ δε θα ξαναρωτήσω κι έτσι ποτέ δεν θα μου πεις
αν είναι καταπίεση συμπυκνωμένη
ή αν είναι η χαρά της μοναξιάς
ή απλώς μια νέα συνήθεια που πρέπει να αποδεχτώ

μα θα έχω μια ακόμα εικόνα σου
ένα ποτήρι που όλο γεμίζει μισοάδειο.


Γεωμετρία

Κυριακή, 17 Μαΐου 2015

Η ζωή μας κάνει κύκλους
λένε

κι όσο αυτό διαρκεί
τόσο δημιουργούνται και καταστρέφονται ακόμα μικρότεροι κύκλοι
συνέχεια και συνέχεια

και να ‘μαι τώρα εδώ
να αγχώνομαι
και να φοβάμαι
ότι ίσως έφτασε ένας ακόμα κύκλος στο τέλος του

και να υπολογίζω τα χρόνια από την έναρξή του
να αναρωτιέμαι αν πρέπει όντως να τον κλείσω
ή να τον κρατήσω ανοιχτό
βάζοντας τα δυνατά μου
κι επιστρέφοντας στην επιφάνεια

ψάχνοντας την απάντηση
στο ερώτημα
αν η καταστροφή ενός κύκλου
μπορεί να εκτρέψει παράλληλες ευθείες
ώστε να αποκτήσουν αμέτρητα σημεία τομής

πόσο μάλλον να ταυτιστούν

κι έτσι ο ύπνος καθυστερεί
μέσα σε νυχτερινές σκέψεις
κι έτσι η μέρα προσπαθεί να ξεφύγει
από τις τρικλοποδιές της νύχτας

κι όλα προς το παρόν καταλήγουν
σε ένα
ίσως


Αρέσει σε %d bloggers: