Βόλτα στην παραλία

Οι φωνές τους ακούγονταν σ’ όλη την άδεια παραλία.

– Τέσσερα μικρά, ένα μεγάλο!
– Τα δικά μου είναι πιο ωραία!
– Να ένα εκεί! Εγώ το ‘δα πρώτος!

Η συλλογή κοχυλιών ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες της παρέας στις καλοκαιρινές διακοπές. Περπατούσαν πλατσουρίζοντας στο κύμα, μιλούσαν για οτιδήποτε και πειράζονταν για τα πάντα. Το βλέμμα τους όμως διαρκώς αναζητούσε το επόμενο κοχύλι, το πιο εντυπωσιακό, το πιο γυαλιστερό ή το πιο μυστηριώδες που θα τους έθετε στο επίκεντρο του θαυμασμού της παρέας για μερικά δευτερόλεπτα. Όλο αυτό ξανά και ξανά, στην επόμενη βόλτα, στην επόμενη παραλία, μέχρι να ξανανοίξουν τα σχολεία.

Κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν, οι παρέες σκορπίζονταν, τα κοχύλια στοιβάζονταν σε γυάλινα βαζάκια που έμεναν ξεχασμένα μαζί με τις αναμνήσεις τους, άλλα καλοκαίρια έρχονταν, νέες παρέες δημιουργούνταν και η αναζήτηση ξανάρχιζε και κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν

και μόνο οι παραλίες έμεναν όσο σταθερές μπορούσαν σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο, να περιμένουν κάθε φορά τους επισκέπτες τους
ενώ τα χρόνια περνούσαν και πάλι-

οι φωνές τους ακούγονταν σε όλη την παραλία.

– Τέσσερα μικρά, ένα μεγάλο!
– Τα δικά μου είναι πιο ωραία!
– Να ένα εκεί! Εγώ το ‘δα πρώτος!

Η συλλογή πτωμάτων ήταν από τις πιο αγαπημένες ασχολίες αυτής της ιδιαίτερης παρέας, όχι μόνο στις καλοκαιρινές διακοπές, απλώς τότε ήταν πιο ευχάριστη. Περπατούσαν πλατσουρίζοντας στο κύμα, μιλούσαν για οτιδήποτε και πειράζονταν για τα πάντα. Το βλέμμα τους όμως διαρκώς αναζητούσε το επόμενο πτώμα, το πιο νεαρό, το πιο παραμορφωμένο ή το πιο φωτογενές που θα τους έθετε στο επίκεντρο του θαυμασμού της παρέας για μερικά δευτερόλεπτα. Όλο αυτό ξανά και ξανά, στην επόμενη βόλτα, στην επόμενη παραλία, μέχρι να επιστρέψουν στα γραφεία και στους υπηκόους τους.

Οι εμπνευσμένες ιδέες έπαιρναν κι έδιναν στην ωραία ατμόσφαιρα που είχαν μεταξύ τους:
– Προτείνω φράχτη για να μη μπορούν καν να μπουν.
– Εγώ λέω να βυθίζουμε κατά λάθος τα σαπιοκάραβά τους προτού φτάσουν στις ακτές μας.
– Τι λέτε να τους βάζουμε σε τρένα με την υπόσχεση ότι θα περάσουν τα σύνορα και τελικά να τους πηγαίνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης; Θα μπορούμε να τους λέμε και «σουρπρίζ!».
– Μπορούμε να τους πυροβολούμε και να λέμε ότι πέθαναν από ασφυξία.
– Μπα, καλύτερα να τους αφήνουμε να περπατούν χιλιόμετρα και χιλιόμετρα ώστε να εξουθενώνονται.

Κάπως έτσι τα σαββατοκύριακα έφευγαν, οι παρέες σκορπίζονταν, τα πτώματα στοιβάζονταν σε οθόνες και πρωτοσέλιδα που στάλαζαν μίσος καθώς ξεθώριαζαν, άλλα πτώματα έρχονταν, νέες παρέες δημιουργούνταν και η αναζήτηση ξανάρχιζε και κάπως έτσι τα καλοκαίρια έφευγαν

και μόνο το αίμα έμενε σταθερό σ’ αυτόν τον αέναο κύκλο,
να υπενθυμίζει πως οι χειμώνες θα έρχονταν πιο βαρείς από ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: