Ο θάνατος της πολυθρόνας

Κάποια μέρα πέθανε τελειωτικά.

Σε όσους το είπα, έμειναν με ανοιχτό το στόμα. Αφού το έκλεισαν, ρώτησαν κάπως απολογητικά: «Μα καλά, δεν είχε πεθάνει εδώ και καιρό;».

Για να πω την αλήθεια, οφείλω να τους δικαιολογήσω. Μερικοί άνθρωποι νομίζουμε ότι ακόμα ζούμε, ενώ στην πραγματικότητα έχουμε πεθάνει αλλά κανείς δεν μας έχει ενημερώσει για το συμβάν.

Έτσι και στην εν λόγω περίπτωση.
Χρόνια τώρα περνούσε μια ζωή στην πολυθρόνα. Ύπνος, φαΐ, πολυθρόνα, όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά, αλλά με την πολυθρόνα να είναι υποχρεωτικά αναπόσπαστο (σχεδόν κυριολεκτικά) μέρος της ημερήσιας ρουτίνας. Κόσμος έμπαινε κι έβγαινε, κόσμος μιλούσε ή χαιρετούσε, μα η φιγούρα στην πολυθρόνα παρέμενε ασυγκίνητη. Με τον καιρό κανείς μας δεν πρόσεχε πια ότι κάποιο ανθρώπινο σώμα χρησιμοποιούσε την πολυθρόνα, όπως και κανείς μας δεν το αναζητούσε.

Όταν ο γιατρός ολοκλήρωσε την εξέταση και γύρισε να μας πει «ζωή σε λόγου σας», ξαφνιαστήκαμε που τελικά δεν κοιμόταν όπως νομίζαμε.

Την πολυθρόνα τη βγάλαμε έξω στο πεζοδρόμιο να την πάρει κάνας περαστικός. Μόνο τότε μπορέσαμε να συνειδητοποιήσουμε την απώλεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: