Από το ύψος των ματιών

Μπαίνει στο βαγόνι. Κάθεται ανακούρκουδα μπροστά στις πόρτες που δεν ανοίγουν, κρατώντας κάτι στα χέρια του, σχεδόν στην αγκαλιά του. Το βλέμμα του χαμηλά. Φαντάζομαι πως το μόνο που βλέπει είναι πόδια, παπούτσια, ρόδες ποδηλάτων, σκόνη στο πάτωμα.

Περνάμε σταθμούς και σταθμούς κι αυτός εκεί. Δεν βλέπει έξω, δεν τον βλέπουν απ’ έξω. Επιβάτες μπαίνουν στο βαγόνι και ξαφνιάζονται, ρίχνουν ματιές και συνεχίζουν σαν κάθε μέρα. Ο κόσμος στριμώχνεται γύρω του μα αυτός εκεί, στην ίδια θέση ακίνητος, κρατώντας το χώρο του.

Μόνο όταν κάποια στιγμή φτάνει στον προορισμό του, σηκώνεται σιγανά και βγαίνει στην αποβάθρα. Και μένεις να αναρωτιέσαι τι αλήθεια έβλεπε από το ύψος των ματιών του, αν τελικά έβλεπε κάτι εκτός από μέσα του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: