Της πόλης οι αγωνίες

– Τι είπε ο ένας τοίχος στον άλλο;
– Θα σε συναντήσω στη γωνία!

[Χα, καλό!]

Ύστερα όμως ήρθε ο φράχτης ο μεγάλος.
Κι εμείς, κοίτα να δεις, ζηλέψαμε κι αρχίσαμε να στήνουμε τους δικούς μας μικρούς φράχτες. Φράχτες κατά τόπους.

Κι έτσι άρχισαν να εξαφανίζονται οι απάνεμες γωνιές στα πεζοδρόμια,
απαγορευμένες πίσω από μεταλλικά πλέγματα.

Για να μην τις κάνουν αποχωρητήριό τους.
Για να μην τις κάνουν σπίτι τους οι άστεγοι.
Ποιος ασχολείται με αόρατους ανθρώπους;

Κι έτσι ο ένας τοίχος δεν κατάφερε ακόμα να συναντήσει τον άλλο.

Μόνο μια ευχή απόμεινε να τραγουδά ο άνεμος
καθώς έβλεπε από μακριά τα πλέγματα:

«Άντε, και καλοί τοίχοι μάγκες»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: