Ένα παιδί δεν μετράει τ’ άστρα

Θυμάμαι τότε που νύχτωνε
και κοιτούσα ψηλά στον ουρανό τ’ αστέρια.

Έψαχνα να βρω σχηματισμούς κι ας μην τους αναγνώριζα,
να θαυμάσω τις λάμψεις που τρεμόπαιζαν στο σκοτάδι,
να δω το τυχερό αστέρι που θα έπεφτε για να ευχηθώ.

Έμοιαζαν οι νύχτες απαλές, στολισμένες με αστέρια κι ελπίδα.

Μα όταν το πιο μοχθηρό σκοτάδι σαν αυγή παρουσιάστηκε,
όλα τα αστέρια χάθηκαν από τον ουρανό.

Γέμισαν τέρατα οι πόλεις μας.

Οι ανάσες τους ζέχνουν μίσος,
οι ματιές τους επιζητούν αίμα,
οι βηματισμοί τους μοιράζουν φόβο,
οι κρωγμοί τους φωνάζουν θάνατο,
οι σκέψεις τους ψοφίμια που ζωντανεύουν.

Γέμισαν τέρατα οι πόλεις μας
κι εμείς οφείλουμε να νιώθουμε ασφαλείς.
Αρκεί να μη μιλάμε,
αρκεί να μη σκεφτόμαστε,
αρκεί να μην είμαστε άνθρωποι,
αρκεί να γίνουμε κι εμείς τα ίδια τέρατα.

Σκοτείνιασε τριγύρω μου.
Σκοτεινιάζει μέσα μου.

Τα μόνα αστέρια που βλέπω πια,
κίτρινα πάνω στα ρούχα,
πληθαίνουν ολόγυρα και χαρακώνουν ζωές.
Ο χρόνος οπισθοχωρεί ολοταχώς
και τέτοια αστέρια δεν το θέλω να μετράω.

Όμως ακόμα θυμάμαι τότε που νύχτωνε
και κοιτούσα ψηλά στον ουρανό τ’ αστέρια,

επειδή όσο δεν τα ξεχνάω,
τόσο ελπίζω πως θα τα ξαναδώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: