Όλο και πιο μακριά

Το κράτος μου είναι ένα κράτος πρόνοιας.

Προνοεί ώστε να παραμένει ακλόνητο, παίζοντας με τους εκλογικούς νόμους.
Προνοεί ώστε να μην ασχολείται με όσους έχουν ανάγκη, απομακρύνοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Προνοεί ώστε να μη συγκρούεται με τους θύτες, κατηγορώντας τα θύματα.
Προνοεί ώστε να μη χρονοτριβεί στην πρόληψη, προωθώντας την καταστολή.
Προνοεί ώστε να μη λερώνει τα χέρια του με αίμα, αφήνοντας τέτοιες αποστολές σε εξωτερικούς συνεργάτες.
Προνοεί ώστε να κρύβει το μίσος που στάζουν τα λόγια του, τυλίγοντάς τα με φόβο.

Χαίρομαι που ζω σε κράτος πρόνοιας.

Απλώς να, κάθε φορά που αυτό το κράτος πρόνοιας εκφράζει έμπρακτα το ενδιαφέρον του, αναρωτιέμαι πόσα χρόνια απομακρυνόμαστε από την προσπάθειά μας να γίνουμε άνθρωποι.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: