Το τρέμουλο

Έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από την πρώτη φορά που το ένιωσα. Άρχιζε ξαφνικά σαν ελαφρύ μυρμήγκιασμα στην αριστερή πατούσα, αργά-αργά μετατρεπόταν σε τρέμουλο κι έφτανε μέχρι το γόνατο. Ύστερα από λίγο σταματούσε, έτσι ξαφνικά όπως είχε ξεκινήσει. Ήταν σαν το πόδι μου να συνδεόταν με μια περίεργη δόνηση που είχε αφετηρία κάπου βαθιά μέσα στη γη.

Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Σκέφτηκα πως ήταν κάτι παροδικό. Δε θυμάμαι πότε ακριβώς ξεκίνησα να φοβάμαι. Κατά ένα μυστήριο τρόπο πίστευα πως αυτή η δόνηση προερχόταν από κάτι κακό το οποίο πλησίαζε. Δε μπορούσα να διώξω αυτή τη σκέψη, δε μπορούσα να την αιτιολογήσω και προφανώς δεν μπορούσα να αποδείξω τίποτα, ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.

Έπαψα να αναζητώ αποδείξεις από τη μέρα που συνέβη το ατύχημα· ένα πρωτόγνωρα έντονο τρέμουλο είχε αρχίσει να με ενοχλεί κι ένας συνάδελφος γύρισε κι έσπασε με το χέρι του τη τζαμαρία δίχως λόγο. Το γραφείο γέμισε αίματα. Ήταν τότε ακριβώς που το τρέμουλο σταμάτησε με μια χορτασμένη ικανοποίηση.

Τις ημέρες που ακολούθησαν το ατύχημα, το τρέμουλο ήταν στα συνηθισμένα υποφερτά επίπεδα και η ζωή κυλούσε δίχως απρόοπτα. Προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι, προσπαθούσα να με πείσω ότι ήταν απλώς μια σύμπτωση. Μάταιος κόπος.

Εκείνο το πρωινό που τα φρένα ενός φορτηγού στρίγκλισαν τρομαγμένα στη λεωφόρο, που το έντονο τρέμουλο γουργούρισε σαν ευτυχισμένη γάτα κι αποκοιμήθηκε ενώ όλοι οι διερχόμενοι κοιτούσαμε τον αιμόφυρτο νεαρό στο δρόμο, κατάλαβα μια και καλή πως δεν υπήρχαν συμπτώσεις.

Μερικά ακόμα ατυχήματα έδιωξαν και τους τελευταίους μου δισταγμούς. Η απόφαση ήταν δύσκολη αλλά ήταν το μόνο που μπορούσα να κάνω. Βρήκα τους κατάλληλους ανθρώπους κι ευτυχώς δεν πόνεσα καθόλου. Πρέπει να ομολογήσω πως ακόμα δεν έχω συνηθίσει το δεκανίκι, και πολλές φορές ξεχνώ πως το αριστερό μου πόδι είναι λειψό. Τουλάχιστον όμως ησύχασα· τόσες μέρες χωρίς τρέμουλο και χωρίς ατυχήματα.

Μέχρι χθες που πήγα στο κρεοπωλείο. Το τρέμουλο εμφανίστηκε ίδιο κι απαράλλαχτο στο δεξί μου πόδι, ο άτυχος υπάλληλος δεν έσπρωξε μόνο μοσχαρίσιο κρέας στη μηχανή του κιμά, κι εγώ ένιωθα το πόδι μου να ηρεμεί ενώ εκείνος ούρλιαζε ακρωτηριασμένος.

Δε θεωρώ πως υπάρχει λόγος να περιμένω να συμβούν κι άλλα ατυχήματα. Ήδη περνάω μπροστά από ιατρικά καταστήματα και το βλέμμα μου σταματάει σε αναπηρικά καροτσάκια. Οι κατάλληλοι άνθρωποι υπάρχουν κι είμαι σίγουρος πως ούτε αυτή τη φορά θα πονέσω. Μακάρι όμως να μπορούσα να βεβαιωθώ πως έτσι θα σταματήσει για πάντα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: