Ανασφάλειας απασφάλιση

«Αγαπητοί επιβάτες,
παρακαλείσθε να νιώθετε φόβο και ανασφάλεια κατά το διάστημα που βρίσκεστε στο συρμό και στο χώρο του σταθμού.
Ευχαριστώ!».

Η γλυκύτατη φωνή από τα μεγάφωνα του μετρό έκανε και πάλι το θαύμα της. Πολλοί συνεπιβάτες μου αγκάλιασαν πιο παθιάρικα τις τσάντες τους, κράτησαν πιο σφιχτά τις αποσκευές τους και συνέχισαν το δρομολόγιό τους.

Μόνο κάτι τουρίστες και κάτι λαθρομετανάστες αδιαφόρησαν για την ανακοίνωση.

«Ντήαρ πάσεντζερς,
γιου αρ κάιντλυ ρηκουέστηντ του φηλ φίαρ εντ ινσεκιούριτυ γουάιλ γιου στέυ ιν δε τρέην εντ δε μέτρο στέισον.
Θένκ γιου!».

Η γλυκύτατη φωνή από τα μεγάφωνα του μετρό έκανε και πάλι το θαύμα της. Περισσότεροι συνεπιβάτες μου αγκάλιασαν πιο παθιάρικα τις τσάντες τους, κράτησαν πιο σφιχτά τις αποσκευές τους και συνέχισαν το δρομολόγιό τους.

Μόνο κάτι λαθρομετανάστες αδιαφόρησαν για την ανακοίνωση· να, σαν εκείνον που στέκεται όρθιος παραδίπλα μου.

Τον παρατηρώ προσπαθώντας να δείχνω αδιαφορία, σίγουρα με παρατηρεί προσπαθώντας να δείχνει αδιαφορία. Μελαψός, στοιχηματίζω πως έχει βάλει στο μάτι την τσάντα μου, για ποιο λόγο άλλωστε να με παρατηρεί;

Επόμενη στάση, το βαγόνι μισοαδειάζει, ξαναγεμίζει, επόμενη στάση, ξανά επόμενη στάση, κι όμως αυτός παραμένει στη θέση του.

Αρχίζω ν’ ανησυχώ. Γραπώνω δυνατότερα την τσάντα μου. Στην επόμενη στάση μπαίνουν δυο υπάλληλοι από την Ασφάλεια του σταθμού, δόξα τω Θεώ, υπάρχει ακόμα ελπίδα, προσπαθώ να ηρεμήσω.

Επόμενη στάση, ξανά επόμενη στάση, ο συρμός φρενάρει αργά-αργά πλησιάζοντας στη στάση που θα κατέβω. Σίγουρα θα με ακολουθήσει για να με ληστέψει. Μπορεί και να με δολοφονήσει. Το βλέπω στο πρόσωπό του άλλωστε, δεν μπορεί να κάνω λάθος.

Τώρα είναι η μόνη μου ευκαιρία. Ή αυτός ή εγώ.

«Κλέφτης!», φωνάζω με τρόμο δείχνοντας τον τύπο απέναντί μου και βγαίνω σβέλτα από το βαγόνι ενώ οι σεκιουριτάδες τον πλησιάζουν.

Φωνές.

Τελικά ήταν ευκολότερο από όσο νόμιζα. Κοιτάζω μέσα στο βαγόνι που απομακρύνεται και τον βλέπω να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στον κόσμο που τον έχει κυκλώσει. Καλά να πάθει! Φαινόταν πως ήταν κλέφτης! Ίσως και δολοφόνος!

 

«… κατά το διάστημα που βρίσκεστε στο συρμό και στο χώρο του σταθμού.
Ευχαριστώ!»,
ακούω για ακόμα μια φορά την ανακοίνωση που μόλις τελειώνει.

«Εγώ, εγώ ευχαριστώ!», θέλω να φωνάξω σ’ αυτή την υπέροχη φωνή που φροντίζει για την ασφάλειά μου, σ’ αυτή τη φωνή που με μαθαίνει όσα χρειάζεται για να επιβιώσω σε αυτόν τον άγριο κόσμο.

Σφίγγω την τσάντα μου, βάζω σε τάξη τα ευγενικά μου αισθήματα και συνεχίζω επιφυλακτικά το δρόμο μου. Ο κόσμος είναι γεμάτος κλέφτες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: