Παράπονο

Πόσες φορές θα γεννηθώ σ’ αυτόν τον κόσμο
πόσες φορές για να τους σώσω απ’ το κακό
αφού διαρκώς με οδηγούν στον ίδιο δρόμο
που όλως τυχαίως καταλήγει στο σταυρό

Κάθε φορά το συλλογίζομαι για ώρα
κάτι πηγαίνει στην υπόθεση στραβά
κι ενώ αρχικά με υποδέχονται με δώρα
στο τέλος φεύγω με στεφάνια αγκαθωτά

Σ’ αυτό το έργο πρωταγωνιστής φαντάζω
στο ίδιο έργο κι όμως πάλι θεατής
κι όσο σωτήριες αλήθειες τους φωνάζω
αυτοί απαντάνε «φύγε τώρα να σωθείς»

Α ρε πατέρα, τα κατάφερες και φέτος
εσύ στα σύννεφα κι εγώ ξανά στη γη
εγώ ρακένδυτος αλήτης να ‘μαι σκέτος
κι εσύ στην άνεση και μέσα στη χλιδή

Το σκέφτομαι ήδη το πικρό μου το ποτήρι
τον πόνο, το αίμα κι όλες τις ταλαιπωρίες
τη μάνα σέβομαι, σου κάνω το χατίρι
αλλιώς θ’ αρχίνιζα τις χριστοπαναγίες.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: