Πτήνοντας στα κεφάλια μας

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής-

Στοοοοοοοοπ!

Πού την είδες τη βροχή; Είδες κανένα σύννεφο; Εντάξει, ένιωσες κάτι σταγόνες στο κεφάλι σου, μη νομίζεις όμως ότι βρέχει κιόλας!

Είναι τα λατρεμένα πτηνά της πόλης μας. Πολλαπλασιάζονται με τα χρόνια, κι έχουν μια ιδιομορφία· ενώ θα ταίριαζε να είναι αποδημητικά, δεν είναι. Παραμένουν στον ίδιο τόπο, αλλά βυθίζονται σε χειμερία νάρκη.

Σήκωσε το κεφάλι σου και θα τα δεις. Κουρνιάζουν στα περβάζια, γραπώνονται στους τοίχους, μεγάλα, ακίνητα, γκριζωπά. Χωρίς ανάσα όλο το χειμώνα, αρχίζουν να ζουν ξανά μόλις πιάσουν οι ζέστες. Χτυπούν τα φτερά τους με θόρυβο, δονούν τα κτίρια, γεμίζουν την πόλη κουτσουλιές εγκατάλειψης. Αθώοι υπαίτιοι περαστικοί αναγνωρίζουμε τις λιμνούλες στα πεζοδρόμια και λοξοδρομούμε για να αποφύγουμε τις σταγόνες.

Τα ταΐζουμε ασταμάτητα κι αυτά γουργουρίζουν και το ανταποδίδουν με απατηλές στιγμές δροσιάς. Δροσιάς ατομικής, δροσιάς έγκλειστης, ενός δυνάμει φθινοπώρου κατά παραγγελία. Όροι αντεστραμμένοι, τα πτηνά μάς ταΐζουν στα κλουβιά μας, παίρνουμε θαρραλέες βαθιές ανάσες και βγαίνουμε στον πραγματικό κόσμο. Ζέστη πηχτή, ζέστη συλλογική, αδιάφοροι παίδες εν καμίνω ενός θαύματος εξ αμελείας.

Οι καθημερινές μας διαδρομές δεν είναι παρά ένα παιχνίδι «ενώστε τις τελίτσες ελπίδες», εναλλασσόμενοι μικρόκοσμοι θερμοκρασιών χωρίς συνοχή, «αν είσαι κοντά θα σου λέω «κρύο», αν είσαι μακριά θα σου λέω «ζεστό»», όροι αντεστραμμένοι παιδικών παιχνιδιών, νικητές όποιοι παγώσουν καλύτερα.

Λίγα βήματα ακόμα μέχρι το επόμενο κτίριο. «Απαγορεύεται η είσοδος εις τους μη έχοντες εργασίαν»· άπαντες παράνομοι παρόντες λόγω δροσιάς. Περιμένουμε να στεγνώσει ο ιδρώτας, βγαίνουμε και συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε και συνηθίζουμε. Εξασκούμε πλέον τα αντανακλαστικά μας σύνδρομα, δροσιζόμαστε στη θέα και μόνο τών αγαπημένων μας πτηνών. Όσο κι αν φυσάει έξω, προτιμούμε το τεχνητό επίτευγμα και κλείνουμε τα παράθυρα.

Ήδη χωριζόμαστε στα δύο: οι κλείνοντες τα παράθυρα υπέρ του τεχνητού, και οι Άλλοι. Αστυνομικοί ήδη περιπολούν στα λεωφορεία προς αποτροπή τής δράσης τών Άλλων. Μην κάνεις του κεφαλιού σου, μια χαραμάδα αληθινού αέρα θα σου κοστίσει έντονη επίπληξη, απειλή διανυκτέρευσης στο κρατητήριο, σκέψου το αν θέλεις να γίνεις ο εχθρός του λαού, η μπλούζα του γράφει «Police», στη θέση σου θα ξανάκλεινα το παράθυρο.

Τα πτηνά είναι εδώ και θα μείνουν, οργανισμοί υποστήριξης της αναπνοής μας, πωλητές ψευδαισθήσεων εν ανεπαρκεία, τα αγαπημένα μας κατοικίδια. Ο χειμώνας ακόμα αργεί. Μέχρι τότε συνεχίζουν να χτυπούν τα φτερά τους και να μας κοιτάζουν να κάνουμε ό,τι ξέρουμε καλύτερα, να

σκοτώνουμε τα καλοκαίρια μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: