Χαλασμένο τηλέφωνο

Τηλεφωνική συνομιλία.

Εσύ κι εγώ. Έτσι τουλάχιστον φαίνεται. Πάντοτε όμως είμαστε τρεις. Εσύ κι εγώ· και στη μέση η συσκευή. Μην το γελάς. Μου παίρνει τις λέξεις και τις αλλάζει. Μου μασουλάει τους φθόγγους και τους φτύνει προς το μέρος σου αγνώριστους. Διαστρέφει τη χροιά τής φωνής μου και δεν με αναγνωρίζω.

Αναρωτιέμαι αν καταλαβαίνεις πότε γελάω και πότε όχι. Πότε με έχει τυλίξει το άγχος και πότε πετάω στα σύννεφα. Αναρωτιέμαι αν αυτά που λέω ακούγονται όπως πράγματι θέλω. Αναρωτιέμαι αν εκσφενδονίζω λέξεις ακουσίως από το φόβο του κενού.

Είμαι όμηρος ενός τηλεφώνου. Το φροντίζω μα το φοβάμαι. Το πλησιάζω με τρόμο. Του εμπιστεύομαι αναγκαστικά τα λόγια μου να ταξιδέψουν. Το ξαναφήνω με ανακούφιση. Μα κάθε φορά η ίδια θλίψη: η αγκαλιά που λείπει εκεί στο τέλος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: