Φτερά

Επιστρέφοντας, βρέθηκα στην κορυφή της μεγάλης κατηφόρας. Για μια στιγμή δεν κοίταξα τα βήματά μου, αλλά ευθεία μπροστά. Απολύτως ευθεία.

Το έδαφος δεν υπήρχε στο οπτικό μου πεδίο. Μόνο οι τελευταίοι όροφοι των απέναντι μακρινών πολυκατοικιών, και στο βάθος η θάλασσα θαμπή. Δεν υπήρχε κίνηση στο δρόμο κι έμεινα να κοιτάζω. Πρώτη μου φορά που δεν είχα στρέψει το βλέμμα ούτε προς τη γη μα ούτε και προς τον ουρανό.

Τότε συνειδητοποίησα πως μπορούσα να πετάξω. Έκανα ν’ ανοίξω τα φτερά μου, μα δυσκολεύτηκα. Τόσα χρόνια με το σακίδιο στην πλάτη, είχα ξεχάσει πως υπήρχαν, είχαν ξεχάσει πώς πετούν.

Άρχισα να κατεβαίνω το δρόμο, με τα μάτια καρφωμένα στη θάλασσα. Εξαφανίστηκε μετά από μερικά βήματα. Η εικόνα χάθηκε, μα η ματαιωθείσα πτήση έχει μείνει μέσα μου. Τώρα ξέρω πως αν πράγματι θέλω να πετάξω, πρέπει πρώτα να πετάξω ό,τι μου ναρκώνει τα φτερά.

2 απαντήσεις στο Φτερά

  1. Ο/Η keimgreek λέει:

    αρκεί να μην είναι κέρινα και λιώσουν

  2. Ο/Η dizzydream λέει:

    Ήξερα τι σκεφτόταν, ακόμα και την ώρα που έχανε ύψος: «τόσο ψηλά που πέταξα, χαλάλι της κι η πτώση». Πάντα ήταν μπουνταλάς.
    (Δαιδάλου Απομνημονεύματα, τόμος Β, σελ. 85)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: