Παραμυθιού εσώψιχα

Είμαι ο Κοντορεβυθούλης.

Τριγυρνώ στο δάσος, με τις τσέπες μου γεμάτες ψίχουλα.
Τα ρίχνω πίσω μου για να βρω το δρόμο να γυρίσω.
Αμ δε! Όσο προχωρώ εξαφανίζονται κι η επιστροφή δυσκολεύει.

Χρόνια τώρα τα καταφέρνω και βγαίνω από το δάσος,
κι ας μη μπορώ να διακρίνω αν επιστρέφω
στο μέρος από το οποίο ξεκίνησα,
ή σε κάποιο άλλο που απλώς του μοιάζει.

Άραγε έχει σημασία;
Γεμίζω τις τσέπες μου ψίχουλα και ξαναμπαίνω στο δάσος.
Ποτέ δεν πρόκειται να ρίξω πετραδάκια. Ποτέ.

Μα ακόμα δεν έχω καταλάβει,
αν αυτό που με γοητεύει είναι να επιστρέφω πάντοτε αλλού,
ή αν συνεχίζω ελπίζοντας πως κάποτε θα χαθώ πραγματικά.

2 απαντήσεις στο Παραμυθιού εσώψιχα

  1. Ο/Η deadend mind λέει:

    φοβερό το λογοπαίγνιο του τίτλου.. όχι ότι εκπλήσσομαι βέβαια ;)

  2. Ο/Η dizzydream λέει:

    Σκέφτομαι πλέον να γράφω μόνο τίτλους! :-P

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: