Personal Jesus

Τον νιώθω από μέτρα μακριά. Περιμένοντας στη στάση το λεωφορείο που θα κάνει για μια ακόμα μέρα πραγματικότητα το όνειρο της ζωής μου: δουλειά-σπίτι-δουλειά, μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος. Τον έχω δει και ίσως με έχει διακρίνει. Αργό βάδισμα ανάμεσα στους ανθρώπους που σαν εμένα περιμένουν, κάθε δυο βήματα κοντοστέκεται, ίσως κάποιο χέρι τού δώσει κάποιο κέρμα, ίσως είναι τυχερός.

Πλησιάζει, προσπαθώ να είμαι ατάραχος. Σταματάει μπροστά μου. Μου προτείνει στυλούς, βεντάλιες, αναπτήρες. Δε γράφω, δε ζεσταίνομαι, δεν καπνίζω, μα τι νόημα έχει αυτό; Έχω σκεφτεί να δώσω χαρτονόμισμα, μα σημασία δεν έχουν οι σκέψεις αλλά οι πράξεις. Βάζω το χέρι στην τσέπη και πιάνω κέρματα, τα κοιτάζω και τα δίνω· μπα, συνήθως δεν τα κοιτάζω. Κάποιες άλλες στιγμές γίνομαι ο «δεν είμαι εδώ, απουσιάζω, αφήστε μήνυμα και θα επικοινωνήσω μαζί σας», φεύγει μα δε σταματάω να το σκέφτομαι, τι θα γίνει αυτό το κέρμα που δεν έδωσα, μήπως μερικά μηνύματα στο κινητό, τι τιμή που τα περιμένει αλήθεια…

Κάθε φορά που είμαι στη στάση περιμένω πως θα έρθει, ένα μυστηριώδες ον που εμφανίζεται κι εξαφανίζεται κατά βούληση, ζώντας όμως από τη βούληση των άλλων. Παλιά φανταζόμουν πως μπορεί να έχει γίνει ο προσωπικός μου μικροπωλητής-ζητιάνος, μα μερικές φορές αναρωτιέμαι μήπως είναι ο προσωπικός μου Ιησούς. Κι άλλοτε οι νότες επιστρέφουν και θυμάμαι πως

έλεος είναι κάτι που κανείς δεν το θέλει
μέχρι που φτάνεις στο σημείο να βγάζεις το χέρι
και κάπως έτσι περπατάει ο ένας πίσω απ’ τον άλλο
γελώντας ή κλαίγοντας σ’ ένα κόσμο μεγάλο

κι ότι δεν πρέπει να ξεχνάω πως όλοι περπατάμε στην ίδια ατέλειωτη σειρά.

Σημείωση: οι στίχοι είναι Στέρεο Νόβα: Ένας μεγάλος κόσμος.

5 απαντήσεις στο Personal Jesus

  1. Ο/Η Nam3l3ss λέει:

    Είχαν δίκιο οι Stereonova. Είναι μεγάλος ο κόσμος αυτός. Και ναι, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως, παρόλο που μπαίνουμε σε διαφορετικούς παράδρομους, παρόλο που επιλέγουμε διαφορετικά στενά και δρομάκια, άλλα περισσότερο ζωντανά άλλα πιο ήρεμα, όλοι περπατάμε στην ίδια, ατέλειωτη σειρά…

    Πολύ καλό, dizzydream!

  2. Ο/Η ocsoul λέει:

    Πάρα πολύ καλό κι αληθινό.. και εγώ τα ίδια πράγματα σκέφτομαι σε κάθε τέτοια περίπτωση.. :(

  3. Ο/Η dizzydream λέει:

    Nam3l3ss, μου άρεσε αυτό με τα στενά και τα δρομάκια.
    [Δεν παύει βέβαια να είναι και θέμα οπτικής γωνίας. Κάποιος άλλος θα μπορούσε να πει ότι δεν είμαστε καν στην ίδια σειρά, είμαστε δίπλα-δίπλα, αλλά σαν τους αθλητές μικρών αποστάσεων στο στίβο: ο καθένας στο δικό του διάδρομο όπου οφείλει να κατακτήσει την πρώτη θέση, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Θα προσθέσει μάλιστα πως όποιος δεν μπορεί να βγει πρώτος ή ούτε καν να τερματίσει, πρόβλημά του. Είναι κάτι σαν το υπεροπτικό «δεν υπάρχει δεν μπορώ, αλλά δεν θέλω».
    Τέλος πάντων, η οπτική μου είναι μακριά από αυτό το στίβο.]

    ocsoul, είναι φορές που αναρωτιέμαι αν υπάρχει τελικά κέρδος από τέτοιες σκέψεις…

  4. Ο/Η deadend mind λέει:

    και το δικό μου μυαλό κάτι τέτοια περίεργα ταξίδια κάνει .. είναι ένας γεράκος έξω από το μετρο που με κοιτάει λες και ήρθε να σταθεί εκεί μόνο για μένα. όταν δεν του δίνω λεφτά δεν τον κοιτάω και ντρέπομαι.. καμιά φορά βγάζω λεφτά πριν τον δω και τυχαίνει να μην έχει έρθει.. μια φορά του έδωσα ένα χαρτονόμισμα και αισθανθηκα σαν την Αμελί. τύψεις, ντροπή, ανακούφιση ή περηφάνεια, κάθε μέρα πριν τη δουλειά.
    πολύ ωραίο κείμενο..

  5. Ο/Η dizzydream λέει:

    deadend mind: «Σαν την Αμελί»: απίστευτος συνειρμός!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: