Πειρατικός χάρτης

Περίμενα μέχρι που έφτασε το Σαββατοκύριακο. Ήταν μια ευκαιρία που δεν έπρεπε να χαθεί. Ο καιρός προβλεπόταν δροσερός, ό,τι καλύτερο δηλαδή, ούτε βροχές ούτε αφόρητη ζέστη.

Πρωί Σαββάτου, ύστερα από ένα ευχάριστο ξύπνημα κι ένα γερό πρωινό, πλησίασα στις βιβλιοθήκες μου. Παλιά, νέα, γυαλιστερά, κιτρινισμένα, ξεβαμμένα, τα βιβλία ήταν όπως κάθε μέρα εκεί και περίμεναν μια νέα ανάγνωση. Αυτή τη φορά όμως η περίπτωση ήταν διαφορετική. Δε θυμόμουν πού ακριβώς ήταν, έτσι το βλέμμα μου διήνυσε μια σύντομη διαδρομή μέχρι να το συναντήσει. Με κιτρινισμένα φύλλα και ελαφρώς ξεβαμμένη ράχη, ο «Θησαυρός των πειρατών» αφέθηκε ξανά στα χέρια μου ύστερα από πολύ καιρό. Ήταν ένα βιβλίο που είχε την ατυχία να μην το διαβάζω πια, που είχε την τύχη να είναι σημαντικό για μένα.

Το ξεφύλλισα στα γρήγορα ψάχνοντας για τη σελίδα με το χάρτη του θησαυρού τών πειρατών. Πάνε τόσα χρόνια από τη μοναδική φορά που το διάβασα, που δεν θυμάμαι καν τι απέγινε ο θησαυρός· τον βρήκαν, δεν τον βρήκαν, επέστρεψαν ζωντανοί ή όχι, μου είναι πλέον άγνωστο. Στη σελίδα με το χάρτη, βρήκα το σημείωμά μου που έψαχνα. Πήρα το σημείωμα κι επέστρεψα το βιβλίο στο ράφι του.

Με το σημείωμα διπλωμένο στην τσέπη και με τα χρειαζούμενα στο πορτμπαγκάζ, μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκίνησα για το κτήμα. Σε λίγες ώρες ήμουν εκεί. Μεγάλο κτήμα, αλλά αναξιοποίητο. Κάποτε, κάπως, βρέθηκα να το έχω στην ιδιοκτησία μου. Ποτέ δεν είχα όρεξη να ασχοληθώ μαζί του, ούτε καν για να ορίσω άλλους να ασχοληθούν. Ξεδίπλωσα το σημείωμα, κι άρχισα να περπατώ μετρώντας βήματα. Στα δέκα βήματα σταμάτησα, κοίταξα το σημείωμα, στροφή δεξιά, δεκαπέντε βήματα ευθεία, ξανά τα μάτια στο σημείωμα, στροφή αριστερά, …, συνέχιζα έτσι ώσπου η γραμμή στο σημείωμα οδήγησε σε ένα Χ.

Έπιασα να σκάβω σε εκείνο το σημείο, εκεί όπου υπήρχε ο θησαυρός μου. Ο θησαυρός για τον οποίο είχα φτιάξει και κοτζάμ χάρτη, τρομάρα μου! Το σκάψιμο προχωρούσε, δεν θυμόμουν και σε τι βάθος ήταν, κουραζόμουν, συνέχιζα, να μην ξεχάσω να σημειώσω στο χάρτη και πόση ώρα παίρνει το σκάψιμο, ίδρωνα, σταμάταγα, ξανά σκάψιμο. Ουφ, ωραία ασχολία είχα βρει σαββατιάτικα…, σκόνη, πέτρες, ευτυχώς που δεν είχε λάσπη. Κάποια στιγμή σκάβοντας έφτασα σε κάτι διαφορετικά σκληρό. Επιτέλους! Συνέχισα να σκάβω με περισσότερη όρεξη και σε λίγο ο θησαυρός ήταν εκεί, μπροστά μου και πάλι.

Θυμήθηκα τότε που είχα πάρει την απόφαση να τα φυλάξω και αναζητούσα το κατάλληλο αντικείμενο που θα τα κρατούσε μέσα του. Στη σκέψη μου τριγυρνούσαν κουτιά από χοντρό πλαστικό, γερά μπαούλα με κλειδαριές, ακόμα και μικρά χρηματοκιβώτια με συνδυασμό. Η επικρατούσα σκέψη με οδηγούσε σε κάποιο μπαούλο, ήταν και η εποχή που είχα επηρεαστεί πάρα πολύ από τις πειρατικές ιστορίες που διάβαζα. Τελικά, σε μια αναπάντεχη έμπνευση, κατέληξα σε κάτι περίεργο που ήταν κατασκευασμένο σαν ένα μαύρο κουτί αεροπλάνου. Μπορούσα να βάζω μέσα ό,τι ήθελα: σημειώσεις, γράμματα, σκίτσα, φωτογραφίες, μερικές φορές και δωράκια μινιατούρες. Όλα αυτά τα μικρά ενθύμια, αυτά που όταν τα έβλεπα με γυρνούσαν σε πρόσωπα και καταστάσεις.

Εκείνη η κατασκευή είχε κάποιες ιδιομορφίες, αυτές που με έκαναν να την προτιμήσω. Τίποτε από αυτά που έβαζα μέσα στο μαύρο κουτί δεν μπορούσα να το ξαναβγάλω. Ήξερα πως τα αγαπημένα μου ενθύμια ήταν πάντα εκεί, κι όμως δεν θα μπορούσα να τα ξαναδώ. Με τον καιρό ίσως και να τα ξεχνούσα. Μα όχι μόνο αυτό: όπως στα αεροπλάνα, έτσι και αυτό το μαύρο κουτί θα μπορούσε να ανοιχτεί μόνο μετά τη συντριβή του σκάφους. Έδιωξα τα χώματα πάνω από το θησαυρό μου, κι έμεινα να τον κρατώ αγκαλιά. Μες στην κούραση και τη βρωμιά, να σφίγγω ένα μαύρο κουτί απλά και μόνο επειδή υπήρχε. Δυο λεπτά αργότερα, είχα βάλει το κουτί ξανά στη θέση του κι έριχνα το χώμα πάνω του.

Μπήκα στο αυτοκίνητο κι ακολούθησα την αντίστροφη διαδρομή, επιστρέφοντας σπίτι. Φύλαξα το χάρτη μου στο «Θησαυρό των πειρατών». Το βιβλίο αυτό θα το αγγίξω πάλι την επόμενη φορά που θα πάω στο κτήμα για έλεγχο. Σε μερικές δεκαετίες.

2 απαντήσεις στο Πειρατικός χάρτης

  1. Ο/Η argyrenia λέει:

    Τι υπέροχο κείμενο.
    Τι υπέροχη σκέψη.

    ‘Το κουτί θα μπορούσε να ανοιχτεί μόνο μετά τη συντριβή’.

    Ελπίζω να μη χρειαστεί μάτια μου.
    Σ’ευχαριστώ.

  2. Ο/Η dizzydream λέει:

    Μα η συντριβή δεν είναι ο μόνος σίγουρος προορισμός;

    (Ξέρεις, το μπαούλο περιείχε τόσα ερεθίσματα που αδυνατούσα να τα στριμώξω σε σχόλιο, άσε που πάντα κάτι μου έλειπε, έτσι από την έλλειψη βγήκε ένας χάρτης…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: