Μπέιμπι σαμπού

Χρόνια πολλά πριν, ήμουν ένα ανθρωπάκι που έβλεπε τον κόσμο μεγάλο με τα μικρά του μάτια. Επειδή όμως αυτό το ανθρωπάκι το έλουζαν οι γονείς του και δεν ήθελαν να τσούζουν τα ματάκια του (υποθέτω πως θα τους είχαν σπάσει και τα νεύρα, βεβαίως-βεβαίως), χρησιμοποιούσαν από αυτά τα σαμπουάν για μωρά, όχι πια δάκρυα επομένως!

Τώρα πια μεγάλωσα (φτου μου να μη βασκαθώ!). Κοίτα μαμά, μπορώ και λούζομαι χωρίς βοήθεια. Προσέχω και δε δακρύζω! Άλλαξα και το σαμπουάν. Όχι πια όχι πια δάκρυα.

Αυτό το σαμπουάν το έχω σταματήσει και στη ζωή μου. Όπως το χαμόγελο, όπως το κατσούφιασμα, έτσι και τα δάκρυα, είναι μέρος της ύπαρξής μου. Δεν εννοώ ότι όπου σταθώ κι όπου βρεθώ ρίχνω κι ένα κλάμα έτσι για να βρίσκεται· εννοώ πως δεν το αντιμετωπίζω υποτιμητικά σε σχέση με τις υπόλοιπες αντιδράσεις μου στα ερεθίσματα που δέχομαι. Κι αν δεν θέλω κάποιος να με δει να δακρύζω, δεν σημαίνει πως δε θέλω να δει το δάκρυ αυτό καθαυτό, αλλά πως δε θέλω να καταλάβει πώς νιώθω εκείνη τη στιγμή.

Μπορεί να δακρύσω σε μια συγκινητική ταινία. Μπορεί να δακρύσω σε κάποια στιγμή απρόσμενης χαράς. Πιθανώς να κλάψω τη στιγμή ενός αποχωρισμού, αν και προσπαθώ να συγκρατηθώ, να μην το κάνω πιο δύσκολο απ’ όσο είναι.

Είναι όμως και κάτι φορές, κάτι τσακισμένες φορές, που το δάκρυ ξεκινάει ρυάκι ξαφνικά από την πηγή της απόγνωσης, γίνεται ποτάμι και τρέχει ασταμάτητα, κυλάει όλο και πιο γρήγορα, στροβιλίζεται στα βράχια στην άκρη της λογικής, πέφτει καταρράχτης ορμητικός αφρίζοντας από τα ύψη του πάθους, με τον άνεμο να ουρλιάζει αναφιλητά μέσα στα φυλλώματα της καρδιάς και να σκορπίζει ρίγη, χείμαρρος που δεν γνωρίζει τέρμα, καταστρέφει στο διάβα του όποια φράγματα είχαν στηθεί, παρασύροντας σκέψεις πέτρες από τις όχθες της ηρεμίας.

Τότε είναι που το δάκρυ θα τρέχει μέχρι που το σώμα να μη μπορεί άλλο να δώσει, μέχρι που τα μάτια να μην αντέχουν άλλο, μέχρι που και το ίδιο το μυαλό αποκαμωμένο θα φτάσει να ξεχάσει ακόμα και την αιτία. Το αλάτι από τα δάκρυα που στεγνώνουν θα πονάει στις πληγές, μα θα αγγίζει τα χείλη προσπαθώντας να τους θυμίσει τη γεύση που τρόμαξαν πως χάνουν.

Τα πάντα μοιάζουν κατεστραμμένα, μα αυτή η εξάντληση φέρνει για μια στιγμή ένα κενό, μόνο για μια στιγμή, ένα απόλυτο λυτρωτικό κενό, την πλήρη σιωπή μετά από μια τρομερή καταιγίδα. Μετά από αυτή τη στιγμή, σηκώνεις το βλέμμα, θυμάσαι τι έγινε, γιατί, κοιτάς τα συντρίμμια, ανασαίνεις ξανά, πρέπει να συνεχίσεις, θέλεις να βρεις τα κομμάτια που πήρε το ρέμα, θέλεις να κοιτάξεις ψηλά και να δεις τον ήλιο.

Πάντα έχω μαζί μου χαρτομάντηλα. Λέω πως είναι για το συνάχι.

9 απαντήσεις στο Μπέιμπι σαμπού

  1. Ο/Η theprincessonthepea λέει:

    ωχ!…του club είσαι κι εσύ.
    στεναχώριες «βλέπω»… ό,τι και να σου πω, τίποτα δεν θα απαλύνει αυτές τις ρημαδοστιγμές. μόνο ότι καταλαβαίνω πώς βιώνονται.
    :(
    εγώ έχω κολλύριο γιατί λέω ότι μου κόλλησε σκουπιδάκι στους φακούς.
    ;)
    αααα! και κάτι ακόμα να χαζογελάσουμε: χαίρομαι πάρα πολύ που μπορώ και λούζομαι μόνη μου και δεν με ξεκεφαλιάζει η μάνα μου με το τρίψιμο που μου έκανε στο κεφάλι με το μπέιμπι»κλάψε»σαμπού.
    χιχιχιχιχιι!!!

  2. Ο/Η dizzydream λέει:

    Α ναι, έχω και κάρτα μέλους, αλλά τελευταία προσπαθώ να μην είναι τακτικός θαμώνας…
    Τώρα επρόκειτο απλά για μια επίσκεψή μου στο club ως γκεστ σταρ, ή σαν να μου έδωσαν στο δρόμο μια πρόσκληση που έλεγε «το πρώτο ποτό δωρεάν» και είπα «ας πάω». Μια υπόσχεση από εμένα σ’ εμένα, κάτι σα γραφή σε ξένο λεύκωμα, σαν αφιέρωση σε ξένα δάκρυα. Τα χαρτομάντηλα όμως πάντα μαζί μου.

  3. Ο/Η lena λέει:

    τί όμορφος που είσαι όταν κλαίς…
    (και πόσο με εκφράζουν τα όσα λες!)

  4. Ο/Η dizzydream λέει:

    …ακόμα λίγο αν κλάψω, θα μου πάει;
    Μπα, δε νομίζω… :)

  5. Ο/Η argyrenia λέει:

    Αχ τι κείμενο.
    Να το διαβάζω εγώ που κάποτε έκλαιγα για το παραμικρό και τώρα έχω προπονηθεί να μη δακρύζω καν.
    Ξέρεις,πρόσφατα, μετά από μεγάλη λύπη που θέλησα να ξορκίσω με ψεύτικη χαρά, πίνοντας τη σοκολάτα μου πνίγηκα. Και τα μάτια μου έκλαιγαν για ώρες μετά. Αφορμή έψαχναν να αδειάσουν. Τόσο καιρό τα σφάλιζα.

  6. Ο/Η theo λέει:

    Λίγοι παραδέχονται πως κλαίνε στις μέρες μας,γιαυτό ένα μεγάλο μπράβο!
    εγώ ακόμα λούζομαι με johnson ,όχι πια δάκρυα απλά μόνος μου ενώ μικρούλης με τη βοήθεια της μαμάς.
    έχω κλάψει πολύ για μια μαρία και δε μετανιώνω ούτε λεπτό.
    Καλή χρονιά!

  7. Ο/Η dizzydream λέει:

    argyrenia:
    Όπως το χαλάκι της πόρτας μπορεί να σκεπάζει το κλειδί του σπιτιού ή τα σκουπιδάκια που κρύψαμε βιαστικά. Όσο κι αν δεν φαίνονται, είναι πάντα εκεί και περιμένουν να εμφανιστούν. Πολλές είναι οι φορές που κλεινόμαστε και μετά επιζητούμε πώς και πώς μια αφορμή για να ανοιχτούμε, ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό.

    theo:
    Είναι φορές που όχι απλά δεν έχω μετανιώσει, αλλά αποτέλεσαν και ορόσημο. Καλή χρονιά να έχεις!

  8. Ο/Η par1saktos λέει:

    γεια σου κι απο μενα! Μ’αρεσει ο τροπος που εκρφαζεις το συναισθημα των δακρυων.. και συμφωνω οτι το κλαμα ειναι κι αυτο ενα συναισθημα οπως ολα τα αλλα και πρεπει να το αφηνουμε να εκφραζεται οποτε το νιωθει. Αν σπανια θα με δει καποιος να κλαιω, πολυ συχνα δακρυζω ή βουρκωνω με απλα καθημερινα πραγματα. Τα συναισθηματα ειναι για να εκφραζονται. Αν τα καταπιεσουμε θα παψουμε να ειμαστε ανθρωποι…

  9. Ο/Η dizzydream λέει:

    par1sakte, δεν ξέρω αν θα πάψουμε να είμαστε άνθρωποι, αλλά σίγουρα θα έχουμε κάτι να μας καταπιέζει και θα προέρχεται από εμάς τους ίδιους. Νομίζω πως είναι κρίμα για ένα δάκρυ που ακριβώς όπως λες κι εσύ μάς εκφράζει συναισθηματικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: