Φθινόπωρο

Πέφτουν τα φύλλα απ’ τα δεντρά
κι απ’ το κεφάλι οι τρίχες
δες στον καθρέφτη μια φορά
και σκέψου πόσες είχες

Χωρίς τονοσαλάτα

Μερικά πράγματα είναι παλιά – και συνηθισμένα. Ξέρεις τώρα, αναγγελία ώρας Ελλάδος: Μπιιιιπ! Στον επόμενο τόνο η ώρα θα είναι τόσο και τόσο και τόσα δευτερόλεπτα· μπιιιιπ! Στον επόμενο τόνο… Και δώσ’ του μπιιιιπ και μπιιιιπ… Παλιά και συνηθισμένα είπα; Παλιά, συνηθισμένα και άχρηστα, θα έπρεπε να πω!

Διότι τι θα γίνει μ’ εμάς που μετράμε σα ρολόι, αλλά έχουμε χαλασμένο ημερολόγιο; Πού να θυμάμαι τώρα πόσο έχει ο μήνας – ποιος μήνας δηλαδή;… Και καλύτερα μη με ρωτήσεις για το έτος· θα με φέρεις σε αμηχανία. Αναγγελία ημερομηνίας Ελλάδος, σας παρακαλώ, επειγόντως!

Πχιο

Ανέκαθεν αναρωτιόμουν
 
 
             αν
 
τα μικρά ποιήματα είναι πιο
 
ποιοτικά
 
 
όταν το διάκενο
 
        μεταξύ
 
 
των γραμμών είναι μεγαλύτερο
 
 
και οι φράσεις
 
            διακόπτονται
 
 
 
 
χωρίς εμφανή λόγο
 
 
 
 
 
 
 
 
τοποθετημένες σε απέραντο λευκό
 
 
       περιβάλλον.