Αναπλήρωση χαμένων ωρών – στο σχολείο ίσως και να μπορεί να γίνει, πάντοτε όμως ίσως.
Στη ζωή αντιθέτως δεν υπάρχει καν αυτό το ίσως· απλά παίρνεις μια κολλητική ταινία, παίρνεις το κομμένο φιλμ της πραγματικότητάς σου, τεντώνεις όσο μπορείς το τότε, τεντώνεις όσο μπορείς το τώρα, και προσπαθείς να τα φέρεις όσο πιο κοντά γίνεται, ελαττώνοντας το κενό.
Με τη σκέψη στις καλύτερες προβολές προσεχώς.
Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2008 σε 13:11
φοβερός τρόπος να πεις αυτό που λες.. εύχομαι το προσεχώς να παίρνει πολλά αστεράκια και να τα αξίζει όλα :)
Σάββατο, 12 Ιουλίου 2008 σε 22:05
Μερικές φορές φοβάμαι πως τα αστεράκια συνεχίζουν να πέφτουν σε κομμένο φιλμ· ή σε καμμένο. Κι όσο πέφτουν, κάνω ευχές.