Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις,
μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες·
όλο και περισσότερες.
Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά,
παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται.
Το τέλος αναμενόμενο:
με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό.
Μάταια.
Χαμογελώντας και με βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις,
μαζεύω γύρω μου ασφυκτικές προθεσμίες·
όλο και περισσότερες.
Ύστερα τις αγνοώ επιδεικτικά,
παρακολουθώντας τις να εξαγριώνονται.
Το τέλος αναμενόμενο:
με κατασπαράζουν, μήπως και βάλω μυαλό.
Μάταια.
Δημοσιεύθηκε Δευτέρα, Ιουνίου 16th, 2008 στις 21:59 στην κατηγορία Απλώστρα, Ου τόπος, Φόβος και τρόμος. Μπορείτε να παρακολουθείτε τις όποιες απαντήσεις σε αυτήν την καταχώρηση μέσω RSS 2.0. Αφήστε μια απάντηση, ή trackback από την δική σας ιστοσελίδα.
Theme Contempt από Vault9.
Blog στο WordPress.com.
Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2008 σε 0:07
–
Το τέλος αναμενόμενο:
κατασπαράζουν, ή τουλάχιστον προσπαθούν.
Μάταια.
–
ένα εναλλακτικό Τέλος, που ισχύει κι αυτό, προσφορά της πάντα αγωνιώδους προσπάθειάς μου να βρω κάτι θετικό και να το πω. αλλιώς βουλιάζω.
φιλί ντίζυ μου
Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2008 σε 23:07
Μη βουλιάξεις! Ευχαριστώ για τη θετική αντιπρόταση!