Έτσι που λες Κοκκινοσκουφίτσα μου…
Όταν ο λύκος είναι μέσα σου, δεν είναι δυνατόν να μπει ανάμεσά σας η γιαγιά μήπως σε προφυλάξει. Μόνη σου θα πρέπει να τον αποφεύγεις, μόνη σου να τον ξεγελάς, μόνη σου να τον σκοτώσεις· αν μπορέσεις.
Κάνε λοιπόν τις βόλτες σου άφοβα. Ο λύκος δεν θα είναι ποτέ εκεί, μα θα ‘ναι πάντοτε παρών. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει δάσος.
RSS feed
Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008 σε 15:24
όταν στο λύκο που είναι μέσα σου κρύβεται μια κοκκινοσκουφίτσα τότε γίνεται το μπάχαλό
Τρίτη, 3 Ιουνίου 2008 σε 20:27
Narita, δεν τολμώ καν να σκεφτώ τι γίνεται όταν μέσα στην Κοκκινοσκουφίτσα που είναι μέσα στο λύκο που είναι μέσα στην Κοκκινοσκουφίτσα κρύβεται κι άλλος λύκος!!!
Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2008 σε 9:55
τουλάχιστον θα είναι και ο κυνηγός μέσα της, το έτερο δέος. ή η ιδέα μου για τα παραμύθια εξακολουθεί να ειναι πολύ αμερικανοποιημένη;
Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008 σε 0:16
deadend mind, δεν ξέρω, πώς ακριβώς είναι η αμερικανοποιημένη; Νομίζω όμως πως αν είναι κι ο κυνηγός μέσα, δεν πρόκειται να ησυχάσει κανείς.
Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2008 σε 11:58
είναι η βερσιόν που πάντα υπάρχει το αντίπαλο δέος, το καλό και το κακό, η μάχη μεταξύ των δύο και η νίκη του πρώτου πάντα. το δίπολο και το αίσιο τέλος. ενώ το spirited away ας πούμε που είναι γιαπωνέζικο έχει τελείως άλλη φιλοσοφία, όλα είναι σαν περασμένα στο μπλέντερ, καλο κακό χαρούμενο μελαγχολικο άσπρο μαύρο.
συμφωνώ με αυτό που νομίζεις, πάντως.
φιλί dizzy μου
Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2008 σε 21:35
deadend mind, ευχαριστώ για το επιμορφωτικό σχόλιο! Πάντως, έχω την αίσθηση ότι νιώθω περισσότερο τον κυνηγό προς το κακό, παρά το λύκο.