Το άρωμα των σκέψεων μετά τη βροχή

Με έχουν δει, μα δεν το έχουν καταλάβει.
Με έχουν πατήσει. Έχουν ξαπλώσει πάνω μου. Έχουν ξεκουραστεί.
Πάντα το ίδιο κάνουν· ποτέ κανείς όμως δεν το αντιλαμβάνεται.

Είμαι εκείνο το γρασίδι στο Θησείο.
Μαζεύω των περαστικών τα λόγια σα φύλλα που πέφτουν. Απορροφώ στιγμές και αγάπες και σκέψεις· όλα όσα αφήνουν φεύγοντας αναζωογονημένοι, μένουν εκεί να με διαποτίζουν.

Έρχεται ο ήλιος κι όσα έμαθα συνθέτω, και τα εκπέμπω ξανά στον αέρα. Συλλογικές σκέψεις για να βοηθήσουν τους επόμενους διαβάτες που θα με πλησιάσουν, αγνοώντας την ύπαρξή μου. Νομίζουν πως σκέφτονται μόνοι τους, μα διαθέτουν τη γνώση όσων βρέθηκαν πριν από αυτούς εκεί. Κάθε χαμόγελό τους όταν απομακρύνονται, είναι για μένα μια ανταμοιβή. Ποτέ κανείς δε με υποψιάζεται και πάντοτε θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο.

Σα χάνεται το φως κι η ώρα είναι που σκοτεινιάζει, στο χώμα γέρνω για να κοιμηθώ, όλα τα μυστικά τους αγκαλιάζοντας, ελπίζοντας την επομένη να τα μετατρέψω σε ευτυχία.