Μόλις κόλλησα το γραμματόσημο. Ο φάκελος στα χέρια μου, κλεισμένος καλά και με τη διεύθυνση γραμμένη σωστά. Πλησιάζω το ταχυδρομικό κουτί. Απέχω λίγα μόλις εκατοστά από τη στιγμή που θα αποχωριστώ το γράμμα.
Προσπαθώ να υπολογίσω πότε θα παραδοθεί. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, υπάρχει 85% πιθανότητα να φτάσει την επόμενη ημέρα. Θα φτάσει όμως; Ποιος ξέρει τι εμπόδια μπορεί να συναντήσει… Η αμέλεια κάποιου υπαλλήλου, η περιέργεια κάποιου γείτονα, η απουσία του παραλήπτη· καλύτερα να μην το σκέφτομαι. Κοιτάζω για μια τελευταία φορά το φάκελο και με μια αποφασιστική κίνηση τον ρίχνω στο κουτί.
Αυτό ήταν, τον άκουσα που προσγειώθηκε πάνω σε άλλα έγγραφα. Τώρα πια δεν μπορώ να κάνω κάτι, μόνο να περιμένω να φτάσει στον προορισμό του. Θέλω να με πείσω πως είναι μόνο λίγο χαρτί με γραμμές από μελάνι. Κι όμως, κάθε φορά που στέλνω ένα γράμμα νιώθω πως φεύγει ένα κομμάτι μου, είναι κάτι ζωντανό που αγωνιώ μην τραυματιστεί.
«Καλό ταξίδι» του ψιθυρίζω ελπίζοντας να πιάνουν οι ευχές, και απομακρύνομαι…
RSS feed
Κυριακή, 12 Αυγούστου 2007 σε 15:48
Ειδικά αν το γράμμα περιέχει λέξεις της καρδιάς, που θέλουμε να τις μοιραστούμε με κάποιο σημαντικό πρόσωπο, όντως είναι σαν να δίνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και θέλεις αυτό το κομμάτι να φτάσει άμεσα στον παραλήπτη του.
Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2007 σε 22:14
Όπως τα λες ocsoul! Κι όταν λέμε άμεσα, το εννοούμε! Μακάρι να γινόταν σε χρόνο μηδέν! Αλλά τελικά κι αυτή η αγωνία περιλαμβάνεται στην ομορφιά τού γράμματος, αλλιώς θα στέλναμε email. Ή… φαξ :P
Σάββατο, 18 Αυγούστου 2007 σε 1:15
Μη φοβάσαι τίποτα. Από τη στιγμή που έκανες την “κατάθεσή” σου το γράμμα θα βρει το δρόμο του είτε κυριολεκτικά είτε μεταφορικά. Και αυτό που πρέπει να σε νοιάζει είναι να τον βρει μεταφορικά στην καρδιά και στο μυαλό του παραλήπτη!
Κυριακή, 19 Αυγούστου 2007 σε 10:01
Πάντα αυτά χρεωνόμαστε στα γράμματα: τα μεταφορικά…