Παραμυθιού εσώψιχα

Είμαι ο Κοντορεβυθούλης.

Τριγυρνώ στο δάσος, με τις τσέπες μου γεμάτες ψίχουλα.
Τα ρίχνω πίσω μου για να βρω το δρόμο να γυρίσω.
Αμ δε! Όσο προχωρώ εξαφανίζονται κι η επιστροφή δυσκολεύει.

Χρόνια τώρα τα καταφέρνω και βγαίνω από το δάσος,
κι ας μη μπορώ να διακρίνω αν επιστρέφω
στο μέρος από το οποίο ξεκίνησα,
ή σε κάποιο άλλο που απλώς του μοιάζει.

Άραγε έχει σημασία;
Γεμίζω τις τσέπες μου ψίχουλα και ξαναμπαίνω στο δάσος.
Ποτέ δεν πρόκειται να ρίξω πετραδάκια. Ποτέ.

Μα ακόμα δεν έχω καταλάβει,
αν αυτό που με γοητεύει είναι να επιστρέφω πάντοτε αλλού,
ή αν συνεχίζω ελπίζοντας πως κάποτε θα χαθώ πραγματικά.