Είμαι ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας.
Απογειώσεις, προσγειώσεις, αεροδιάδρομοι, διασταυρώσεις. Κι εγώ να προσπαθώ να δίνω προτεραιότητες, να αποφεύγω συγκρούσεις, να ελαχιστοποιώ τις καθυστερήσεις.
Απίστευτο ωράριο, δεν ησυχάζω ποτέ, ούτε όταν ξαπλώνω, τα φώτα του αεροδρομίου είναι πάντα παρόντα, τα φώτα των αεροπλάνων συνεχίζουν να με ζαλίζουν.
Μα δεν πετούν αεροσκάφη· σκέψεις διασχίζουν τους ουρανούς μου.
Ευτυχώς αποκοιμιέμαι γρήγορα και σταματούν οι πτήσεις.
RSS feed
Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2007 σε 22:51
σου έχω πει για τη φαντασία σου, έτσι; :)
Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2007 σε 23:18
Aren’t we all, in a way?
Καλές πτήσεις ;)
Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2007 σε 3:06
“δεν ησυχάζω ουτε τις νύχτες που κοιμάμαι
μονάχα εσένα, αρχοντοπούλα μου, θυμάμαι”…
ο στίχος από το αγαπημένο τραγουδάκι της μαμάς μου πετάχτηκε στο νού μου σήμερα που σε ξαναδιάβασα. άσεχτος, σχετικά… αλλά όντας παρορμητική, σ’τον έγραψα.
τα μεγάλα πνεύματα κλπ.: είχα κάποτε μια πάρα, πάρα πολύ παρόμοια σκέψη. αλλά εσύ την εξέφρασες κομψότατα και με πολλή περισσότερη παραστατικότητα από ότι θα μπορούσα ποτέ εγώ να κάνω ;) cheers, mate! (οι νέοι μου γείτονες είναι εγγλέζοι :D )
Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2007 σε 13:17
Ευτυχώς σ’ εσένα προσγειώνεται ο Μορφέας.
Σ’ εμένα όχι.
Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2007 σε 13:43
εμένα τωρα γιατι μου άρεσε τόσο πολύ αυτο το ποστ;
Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2007 σε 1:14
deadend mind, νομίζω πως ναι :)
Αχά! Ευχαριστώ συνάδελφε ελεγκτή nam3l3ss!
cheers, lena! Αχ αυτά τα μεγάλα πνεύματα… Με γεια τους γείτονές σου, θα τους γνωρίσω οσονούπω!
Θα προσγειωθεί argyrenia, όλα τα αεροδρόμια έχουν και τις… τουριστικές περιόδους τους με την απίστευτη κίνηση.
trilian_, τι να πω, γούστα είναι αυτά! :)